— 477 — 



Waarom al deze bewerkingen? De koffie vrucht is een 

 z. g. steenvrucht, d. w. z, het werkelijke zaad, bestaande uit 

 de koffieboon met de dunne grijswitte zaadhuid, het z. g. 

 zilvervlies, is besloten in de z. g. hoornschü, d. i. een gelige 

 harde binnenvruchtwand. Daaromheen liggen de verdere 

 deelen van den vruchtwand, n). het roodachtige vruchtmoes, 

 waarom weer een taaie donkerroode schil komt. 



De Europeesche markt vraagt als superieure koffie de zaad- 

 kernen zonder eenig aanhangsel. De boenen toch moeten voor 

 de consumptie gebrand worden en de ervaring heeft geleerd, 

 dat zelfs geringe aanhangsels bij het branden producten 

 leveren, die den geur en den smaak van de gebrande Robus- 

 takoffie en eventueel van den daaruit getrokken drank beder- 

 ven. Boonen met aanhangsels van zilvervlies zullen dus nooit 

 als superieur beoordeeld kunnen worden. 



In de allereerste plaats moeten daarom vruchtschillen en 

 vleesch er af, dat geschiedt door het pulpen. Daarna moet 

 de hoornschil verdwijnen. Om deze gemakkelijk te verwijderen 

 moet die hoornschil volkomen droog gemaakt worden, zoo 

 droog, dat ze bij geringen druk reeds openknapt. Immers 

 de machine, welke de hoornschil moet verwijderen, mag geen 

 grooten druk gebruiken, wil de koffie zonder breuk er uit te 

 voorschijn komen. Om de hoornschil glashard te krijgen moeten 

 de aanhangselen van het vruchtmoes daarvan eerst verwij- 

 derd worden ; de ervaring leerde, dat dergelijke resten aan den 

 hoornschil vlug en goed afdrogen belemmeren en belangrijk 

 vertragen, zoo niet geheel tot een illusie maken, daar die aan- 

 hangselen zelf min of meer hygroscopisch zijn. En juist voor 

 wat er volgt, n. 1. met het oog op de verwijdering van het zilver- 

 vlies, is vlug afdragen een eerste eisch. Bij langzaam drogen 

 zal dit vlies indrogen op het zaad (het kiemwit) en door de 

 machine niet meer te verwijderen zijn. Bij vlug afdrogen 

 zal het veel eerder droog zijn dan de zaadinhoud, daarvoor 

 dan te klein worden en dus barsten, waardoor het later door 

 de huilers makkelijk te verwijderen is. 



Derhalve de aanhangselen van de hoornschil, de vrucht- 

 moesresten, voor een groot deel bestaande uit water, suiker 

 en eiwitten, moeten van die schil worden afgewasschen. Wie 



