— 479 — 



Het hullen doet de Inlandsche koffieboer door de koffie te 

 stampen in zijn rijststamper. Alhoewel de hoornschil dan over 

 het algemeen nog niet volkomen droog is, zal hij bij den zwa- 

 ren druk, waarvan bij het stampen gebruik gemaakt wordt, 

 toch weinig gevaar van breuk hebben, doordat ook de zaad- 

 inhoud verre van hard en droog is. Misschien wordt die 

 inhoud nog eenigszins beschermd tegen breken door het daar- 

 op ingedroogde zilvervlies. 



Genoegzaam is door het bovenstaande herinnerd, waar het 

 op aankomt bij de Robustakoflfiebereiding, en duidelijk tevens, 

 waardoor het voor een Inlandschen bereider onmogelijk is, 

 te komen tot een product, dat eenigszins het volgens Euro- 

 peesche methode bereide nabijkomt en niet al te veel in prijs 

 er van zal verschillen. Releveeren we nog even tal van an- 

 dere oorzaken dan de hierboven besprokene n.L: 



het plukken van rijp, geel, groen en zwart en het verwer- 

 ken er van zonder voorafgaande scheiding; 



de weinige zorg bij het drogen, het bij regen onoordeel- 

 kundig bewaren; 



het slordige stampen en wannen ; 



het nalaten van sorteeren in verschillende qualiteiten. 



Doch al zouden al deze genoemde schadelijke invloeden door 

 meer ijverige inlandsche planters ondervangen worden, dan 

 zouden ze toch bij de bereiding van Robustakotfie op hun 

 wijze de moeilijkheid met het zilvervlies niet kunnen ont- 

 zeilen en steeds nog product leveren, dat minderwaardig 

 was aan het product der Europeesche ondernemingen. 



Moeten we duj? de Inlandsche planters en koffiebereiders 

 tot de „West-Indische" fabricatie brengen ? 



De Inlandsche planter en kofiiebereider heeft meestal te 

 weinig booraen om met voordeel een pulper e.a. machinerieën 

 en een emplacement te kunnen exploiteeren. Evenmin zal het 

 aan te raden zijn, coöperatief met een pulper en andere in- 

 richtingen te werken, omdat bij een ligging der tuinen zooals 

 nu voorkomt, de een palen ver weg, de ander tamelijk dicht 

 bij de woonplaats, het vervoer der bessen oneconomisch is. 



Alleen als er door toevallige ligging een 3- a 400-tal ba- 

 hoe's goed beplante inlandsche kofïietuinen zoo bijeen lagen, 



