— 494 — 



In verband hiermede moet nog even gewezen worden op een 

 mooi onderkenningsmiddel voor de ziekte n.1. de malleïne. Dit 

 is een stof, die ongeveer op dezelfde wijze wordt bereid als 

 de tuberculine, waarover bij het hoofdstuk tuberculose reeds 

 gesproken is. Deze malleïne heeft de eigenschap, wanneer zij 

 in één der oogen van een aan malleus lijdend paard wordt in- 

 gedruppeld, etterafscneiding van dat oog te verwekken. Een 

 uitlegging van dit verschijnsel is in een paar woorden niet te 

 geven. Laat mij volstaan met te wijzen op de hitte, die zich 

 ontwikkelt, waaneer men water en zwavelzuur bij elkaar 

 brengt. Die hitte komt vrij, zoodra beide stoffen zich met el- 

 kaar mengen. Wanneer men nu malleïne brengtin den ooglidzak 

 van een aan malleus lijdend paard, dan blijkt in de weefsel- 

 vochten van zoo'n paard een stof te zitten, die, zoodra zij 

 zich bindt met de ingebrachte malleïne, etterafscheiding van 

 het oogslijmvlies veroorzaakt. 



Slaan we nu nog even een blik in de wettelijke bepalin- 

 gen, die er omtrent deze ziekte bestaan. 



Dieren, die de kenmerkende ziekteverschijnselen van malleus 

 in zoodanigen graad vertoonen, dat de ziekte daaraan door 

 een deskundige met zekerheid kan onderkend worden, wor- 

 den in beslag genomen en zoo spoedig mogelijk afgemaakt en 

 begraven. Alweer dat afmaken ! Maar lezer, wat wilt ge meer ? 

 De ziekte is ongeneeslijk, vooral in zoo'n stadium. 



Dieren, die verdacht worden aan malleus te lijden, wor- 

 den afgezonderd en gemalleïneerd, m.a.w. wanneer op een stal 

 een dier met duidelijken kwaden droes is aangetroffen, zal de 

 veearts de overige paarden op dien stal malleïneeren. 



Dieren, die na de malleïnatie blijken aan malleus te lij- 

 den, worden, indien de eigenaar daartegen geen bezwaar 

 heeft, afgemaakt en begraven. 



Wenscht de eigenaar de ziek bevonden dieren niet te 

 doen afmaken, dan blijven deze afgezonderd, totdat zij bij 

 een later onderzoek blijken genezen te zijn of, totdat de 

 verschijnselen van malleus zich zoodanig hebben ontwikkeld, 

 dat daaraan de ziekte dadelijk met zekerheid kan worden 

 onderkend. In het eerste geval mogen de dieren weer wor- 

 den gebruikt, in het laatste geval worden zij afgemaakt en 

 begraven. 



