— 497 — 



gens niets met elkaar te maken, een mensch krijgt geen 

 veepest, een dier geen menschenpest. 



Over de oorzaak kannen wij kort zijn; zij is tot nu toe 

 onzichtbaar en gaat door de fijnste Chamberland filters heen; 

 dat er niettemin een smetstof bestaat, bewijst de besmette- 

 lijkheid van de ziekte. De smetstof is niet heel sterk; uit- 

 drogen b.v. doodt haar, zoodat dus een directe verspreiding 

 over grooten afstand uitgesloten is. Van alle kanten nu wordt 

 deze smetstof door de aangetaste dieren uitgescheiden. In 

 most, urine, neusslijm, melk, speeksel, scheedeslijm, zweet, 

 overal komt ze in voor, zelfs de uitgeademde lucht is er 

 mede bezwangerd. Er behoeft dus maar weinig te gebeuren, 

 of de ziekte wordt overgebracht, hetzij door directe aanra- 

 king van dier met dier, hetzij door besmette voorwerpen of 

 personen. Zoo'n aan veepest lijdend dier en alles, wat er 

 mede in aanraking is gewee t, is dus voor de omgeving 

 uiterst gevaarlijk. 



De ziekte begint altijd met koorts en gaat zich dan aan 

 alle slijmvliezen openbaren, vooral echter aan die van de 

 spijsverteringsbuis; de koorts wordt zeer hoog, de ther- 

 mometer loopt op tot 42Ö. De dieren worden erg mager, staan 

 of liggen er ellendig bij, het speeksel hangt in draden uit 

 den mond, uit oogen, neus en scheede loopt een aanvankelijk 

 helder, later vuil en stinkend slijm, dat in vieze korsten om 

 de natuurlijke lichaamsopeningen opdroogt. Er bestaat een 

 hevige diarrhee, zoodat een stinkende water-dunne mest wordt 

 oitlasc. De dieren bevuilen zich daardoor van achteren sterk 

 en zien er door de aan de achterbeenen opdrugende mest 

 onooglijk uit. Bszien wij het dier wat nauwkeuriger, dan 

 zien wij, dat neus- en mondslijmvlies een sterk roode kleur 

 hebben, soms in den vorm van roode plekken, die er op ont- 

 staan. In den mond zien wij aan den binnenkant van de 

 lippen zweertjes en ook vooral aan den rand van het. tand- 

 vleesch, daar, waar de tanden er uit te voorschijn komen. 



Na ongeveer een week sterven de dieren, tot op het been 

 vermagerd en totaal uitgeput. Tusschen de besmetting en 

 het uitbreken van de ziekte verloopen ook ongeveer 5 — 7 

 dagen. 



Teysmannia, 1915. 32 



