TAPPEN OP Ve OMTREK. 



A\3 het meest gangbare tapsysteem geldt tegenwoordig: 

 ■de halve vischgraat, met tapsueden onder een hoek van 

 •+45'' van de hoofdgeul naar links boven, afstand der sneden 

 50 C.M. of daaromtrent, en een jaarlijksch bastverbruik van 

 i omtrek. 



De hoogste tapsnede komt dan op 1.10 M. boven den grond, 

 wanneer de spoiit op een hoogte van 10 c.M. wordt aange- 

 bracht. 



Ééns in het jaar bereiken de tapsneden hun kortsten af- 

 stand tot den grond, komen zij dus in de bastzóne, waar de 

 latex het rijkelijkst vloeit en denkelijk het rijkst is. 



Het is logisch, er naar te streven om altijd in die zone 

 te tappen, of daar zoo lang mogelijk te blijven en er zoo 

 spoedig mogelijk weer in terug te keeren. 



Dit kan echter alleen met een verkleining der tapsnede. 



Men is nu al van de heele vischgraat tot de halve geko- 

 men, dus van 1/2 op Vd omtrek, 't is niet onmogelijk, dat i/g 

 omtrek nog betere resultaten geeft. 



Men zocht het vroeger in de lengte der tapsnede, dus in 

 een groot, laat ik het gemakshalve noemen : horizontaal, bas- 

 tverbruik, doch kwam daar spoedig van .terug; de hoogte der 

 tapsnede boven den grond, dus b. v. een groot vertikaal bast- 

 verbruik, legt veel meer gewicht in de schaal. 



Passen wij nu een tapsysteem toe, waarbij de halve visch- 

 graat op 1/(3 omtrek wordt aangebracht, met twee tapsneden 

 op 40 C.M. van elkaar, en waarbij die VeOiïitrekin 8 maanden 

 wordt afgewerkt, dan is de heele omtrek in 4 jaar verbruikt. 



Per jaar toch wordt l^'.XVe^^/n omtrek afgetapt, vol- 

 gens onderstaand schema. 



