— 611 — 



De kevers en larven levens iu de nog niet ontplooide jonge 

 bladeren en vreten het bladnaoes weg. Sterk aangetaste 

 bladeren ontvouwen zich niet meer normaal en sterven bijna 

 geheel af. 



Bestrijding: de aangetaste hartbladeren uitsnijden en ver- 

 nietigen. 



Fam. Ciirciilionidae. 



Bhynchophorus signalicollis Chevr., de klappersnuitkever. 



De kleur dezer 2,5 -3,5 c.M. lange kevers varieert van roest- 

 bruin met zwarte vlekken tot volkomen zwart. Yooral 

 de tekeningen op het borststuk zijn sterk variabel. De 

 mannetjes hebben een roodbruine haarborstel op het uiteinde 

 van de snuit. Het wijfje legt de eieren overal in de boom 

 waar wonden zijn. 



Naar mijn ervaring doet zij het bij voorkeur aan de 

 voet der bomen, doch ook in de door de neushoornkever ge- 

 maakte gaten. De larve is een made, d. w. z. is pootloos. Deze 

 leeft ten koste van het inwendige van de stam van de klapper. 

 De aangetaste bomen zijn meestal verloren, omdat de ziekte 

 zich pas openbaart, als het euvel niet meer te verhelpen is. 

 De verpopping heeft plaats in een C3iindries cocon, dat uit 

 de stamvezels samengevlochten is. 



Bestrijding geschiedt door het vangen der kevers. Hat lok- 

 ken der kevers met gistende klappermelk moet eveneens suc- 

 ces hebben. 



Rhynchophorus femigineiis wordt als afzonderlike soort op- 

 gegeven. Ik ben in het bezit van alle mogelike overgangen 

 tussen beide typen en vermoed, dat hier één enkele soort 

 onder twee namen in de systematiek beschreven is. 



g. Hymenoptera, 



Oecophylla smaragdina, ngrang-ngrang, kaleng. 



Deze grote mier is in de eerste plaats schadelik door zijn 

 pijnlike beet, waardoor de koelies niet in de bomen klimmen, 

 waarin hij voorkomt, en in de tweede plaats doordat hij schild- 

 luizen beschermt en kweekt. 



De nesten moeten met een, aan een lange bamboe bevestigde 



