— 622 — 



dat, door de omstandigheden gedwongen, een nieuwe vorm 

 zich hieruit heeft ontwikkeld. 



De bevolking hier stelt aan de rijst als voedsel geen hooge 

 eischen. Als eerste eisch geldt: dat ze haroena bezit, maar 

 bovendien, dat ze niet al te gemakkelijk verteerbaar zij, 

 omdat men anders na den maaltijd weer te spoedig honger 

 heeft. Bovendien verlangt men van de padi, dat ze sterk 

 is en goed produceert. 



En dit alles heeft men gevonden niet bij de genaaide, 

 maar bij de ongenaalde, de zgn. tjerehsoorten. 



Eigenaardig is het dan ook, dat echte genaaide padisorten 

 hier bijna ciet voorkomen. 



Nu is het een eigenaardigheid van de tjerehsoorten, dat 

 ze vooral in drie eigenschappen sterk afwijken van de echte 

 padi, n.1. de lengte en bladvorming, de uitstoeling, en de 

 bevestiging van de korrels aan den halm. 



Wat de lengte betreft, ben ik in staat om enkele cijfers 

 te geven, die dit duidelijk kunnen illustreeren: Dit jaar 

 verrichtte ik enkele metingen bij een viertal landrassen van 

 de vlakte van Agam. Deze metingen hadden betrekking 

 op afzonderlijk uitgepoote planten. De plantwijdte was 

 20 C.M. in 't vierkant. 



Ras. Lengtegrenzen. Gemiddelde lengte. 



Padi koening 140—190 c.M. 170 c.M. 



Arai kerambil 150— 180 c.M. 160 c.M. 



Sitinih 120— 160 c.M. 140 c.M. 



Haloei kètè. 120— 150 c.M. 130 c.M. 



Duidelijk blijkt hieruit, dat deze rassen (die, vooral de 

 eerste drie, zeer veel worden aangeplant) over *t geheel een 

 zeer groote lengte bereiken. En parallel hiermee is de blad- 

 ontwikkeling. 

 Eveneens heel sterk is de uitstoeling van deze rassen. 

 Ik heb niet het geheele aantal stengels geteld, maar alleen 

 die, welke een goed ontwikkelde pluim hadden geleverd. 

 En hiervan kreeg ik toen de volgende gegevens: 



Ras. Grenzen. Gemiddelde. 



Padi koening. 11—22. 17. 



Arai kerambil. 17 — 2^. 20. 



