— 645 — 



de bewijzen te leveren, ot men drukt zich iets minder be- 

 slist uit. Ons dunkt het n.1. technisch niet onmogelijk, het 

 percentage luizen te bepalen, dat door een bui wordt afge- 

 regend; waarom heeft K., als nauwkeurig onderzoeker, dat 

 niet gedaan? 



Wat betreft de luizenschimmel, deze kan ook tijdens een 

 feilen Oostmoesson vrij sterk optreden, wat K. op bldz. 32 

 trouwens zelf zegt. De zaak is dus niet zoo eenvoudig als 

 K. op zoo'n stellige wijze wil doen voorkomen ! 



Wat betreft den invloed der regens, zegt K. wijders (blz. 

 16 benedeo): 



Noot 8). ,Jn de eerste plaats zullen de meeste larven, die 

 ,.zich niet vastgezogen hebben, door een flinke bui ofregenen 

 ,,ew op den bodem terecht komen. De meesten daarvan zullen 

 ,,zeker te gronde gaan. Hetzelfde geldt eveneens voor vele 

 ^^eieren.'" 

 Ik vraag alweer: waarom dat niet even door een paar een- 

 voudige proeven uitgemaakt? En wat betreft de eieren, die 

 liggen beschut onder het moederlijke schild, zoo niet nog 

 opgeborgen in het moederlijke lichaam, dus wordt het moeder- 

 dier afgeregend, dan gaan allicht ook de eieren te gronde. 

 Dat bedoelt K. dan ook vermoedelijk, wanneer hij, niet zeer 

 duidelijk, zegt: „Hetzelfde geldt eveneens voor vele eieren." 



Maar nog eens, zoolang K. dit niet door eenige proefne- 

 mingen nagaat, hebben zijn beweringen, hoe stellig zij ook 

 geuit zijn, slechts de waarde van veronderstellingen! 



Op blz. 17 — 29 ongeveer krijgen wij dan een uiteenzetting 

 over het zuig-phaenomeen der gr. 1. Ik zal de theoretische waar- 

 de dezer uiteenzetting allerminst in twijfel trekken. Echter 

 is naar mijn bescheiden meening aan deze uiteenzettingen 

 tamelijk veel plaats ingeruimd, wanneer men daarbij vergelijkt, 

 hoe kort en oppervlakkig b.v. de levensgeschiedenis van de 

 gr.1. is behandeld ! 



Alleen wanneer K., blijkbaar op dit gedeelte van zijn onder- 

 zoek doelende, van de schadelijkheid der gr.1. zegt (Teysmannia 

 XXVI (1915) p. 389): 



