EEN VERWAARLOOSD VOLKSBELANG. 



Vox clamantis in deserto? 



Er is geen kunst, waarin de mensch het zoover gebracht 

 heeft, als in die van vernielen, en geen kunst is er ook, die 

 zoo ijverig beoefend wordt. Op het oogenblik maken wij een 

 tijdperk door, waarin door kunstmatige grenzen in horden 

 verdeelde menschen met waanzinnige woede elkander en 

 elkanders werken vernietigen en zoodoende onherstelbare 



schade en leed berokkenen aan zichzelf. Dergelijke 



conflagratiën van booze menschelijke hartstochten zijn ge- 

 lukkig zeldzaam, en wellicht zullen de vreeselijke klappen, 

 die men thans bezig is elkander toe te brengen, er toe leiden, 

 dat men voorgoed een afschuw gaat krijgen van dat onzin- 

 nige moorden, en middelen gaat beramen om voor het vervolg 

 daarvan gevrijwaard te blijven. 



Minder acuut dan bij de moorden en gros van menschen 

 op menschen, komt de vernielzucht tot uiting, als zij gericht 

 is op dieren, doch deze chronische vorm van het kwaad heeft 

 evenzeer reusachtige afmetingen aangenomen, al ontsnapt 

 hij meer aan de aandacht. Het spreekt vanzelf, dat niet aan 

 vernielzucht mag worden toegeschreven het ook op groote 

 schaal plaats hebbend dooden van dieren ter voorziening 

 in levensbehoeften of in het algemeen met een overwegend 

 nuttig of ethisch doel. Doch schakelt men dezen factor geheel 

 uit, dan blijft nog over het in massa vermoorden van de 

 dieren der schepping, hetzij zonder eenig naspeurlijk doel, 

 hetzij om menschelijke ijdelheden te dienen. Hoe vreemd 

 het wellicht ook toeschijnen moge aan profanen in de vena- 

 torische kunst, zijn het niet de jagers — d. w. z. de sports- 

 raen — die de blaam treft van moedwillige vernietiging 

 van dierlijke levens. Een rechtgeaard jager zal nl. in de 

 eerste plaats nimmer meer wild dooden dan rechtstreeks 



Teysmannia, 1915. 48 



