— 729 — 



tot universeele verschijnselen geproclameerd zijn. Ook handel 

 en industrie, die in sommige landen zeer sterk betrokken 

 zijn bij de opbrengst van de door beroepsjagers uitgeoefende 

 broodwinning (bijv. vogelhuiden, leguaanvellen, ivoor, hoorn, 

 geweien enz.) verzetten zich vaak tegen de totstandkoming 

 van wetten tot wildbescherming. 



Waar echter in de laatste tijden de jagers de zuivere 

 beoefenaars der wetenschap en de verlichte agronomen tot 

 hun medestanders mogen rekenen, zouden de kansen op ver- 

 wezenlijking van hunne wenschen nog zoo kwaad niet staan, 

 indien zij in hun streven niet belemmerd werden door een 

 algemeen maatschappelijk vooroordeel. De evolutie der ge- 

 meenschap gaat n.1. in democratische richting, en tengevolge 

 van een historisch misverstand wordt de jacht beschouwd 

 als een bij uitstek aristocratisch vermaak. Dit misverstand 

 berust op het feit, dat in vervlogen eeuwen in alle landen 

 van Europa — de bakermat van den cultuurvorm, die tegen- 

 woordig de heerschappij voert op onzen aardbol en waarvan 

 derhalve de beginselen, ook de onuitgesprokene, toonaangevend 

 zijn in uitgestrekte gebieden in andere werelddeelen — de 

 uitoefening der jacht inderdaad een privilege was van vorsten 

 en grooten, en inbreuken op dat recht door den kleinen man, 

 zeer streng, soms zelfs met den dood gestraft werden. Als 

 reactie op deze draconische wetten bracht de groote revolutie 

 van 1789 buitengewoon slappe bepalingen tot tegengang 

 van wat volgens de huidige rechtskundige formule ,.jacht- 

 delict", en in den volksmond „strooperij" heet, doch eertijds 

 „wilddiefstal" werd genoemd. Geheel in dezelfde lijn van 

 principes liet men de zaak in de meeste Europeesche kolo- 

 niën ganschelijk blauw blauw. Daar bleef derhalve elke 

 breidel tegen het lage vernielinstinct van den mensch langen 

 tijd achterwege. Men deinsde er voor terug, den „democra- 

 tischen ontwikkelingsgang der menschheid" te stuiten door 

 een beginsel los te laten, dat men — ten onrechte — nauw 

 verbonden waande aan de in het bovengenoemd jaar tot 

 glorie gekomen „rechten van den mensch". Moest men in 

 Europa zelf, met het oog op historisch ontstane toestanden, 

 nog eenigszins de ongelimiteerde uitroeiing van de in het wild 



