— 730 — 



levende dieren tegengaan, in de koloniën was het wild, naar 

 men — ook al ten onrechte — meende, ,res nullius" en ware 

 het derhalve een inbreuk op de rechten der inheemsche be- 

 volking — die intusschen in andere opzichten stevig gekneveld 

 werd, indien dit den „beschaafden" overheerscher winste 

 bracht — , het bemachtigen van dat wild op eenigerlei wijze 

 te beperken. Dat die theorie bij ons, „vrijgevochten" en in 

 alles, behalve in mercantiele aangelegenheden, „gemoedelijke" 

 Nederlanders, in goede aarde viel, behoeft wel nauwelijks 

 gezegd te worden. De onpartijdigheid gebiedt echter te er- 

 kennen, dat, ofschoon wij op dat punt nog het meest achterlijk 

 zijn, ook in andere landen eerst in de allerlaatste jaren der 

 19e eeuw gezonder inzichten nopens deze materie zich baan 

 braken. Getrouw aan onze reputatie van altijd met de 

 nachtschuit te komen (voor ons zelfgevoel is het misschien 

 vleiender, te zeggen : niet over ijs van één nacht te gaan), 

 werd het 1910, voordat iu het jaar te voren uitgevaardigde 

 verordeningen betreffende wildbescherming (waarop hieronder 

 uitvoerig zal worden teruggekomen) van kracht werden. De 

 totstandkoming dier verordeningen was geen gemakkelijke 

 overwinning voor de voorstellers geweest, maar ten slotte 

 meenden zij tevreden te mogen zijn, niet om het bereikte, 

 vrij magere resultaat zelf, doch omdat het mocht worden 

 beschouwd als een eindelijk geslaagde eerste stap op een goe- 

 den weg.-Nu intusschen een vijftal jaren meer verstreken zijn, 

 moet gezegd worden, dat feitelijk nog niets bereikt is. Inde 

 eerste plaats kon nl. het Gouvernement hier wel decreteeren, 

 maar bezat het de middelen niet om gehoorzaamheid af te dwin- 

 gen — geen ongewoon verschijnsel trouwens. Zoo ooit opeen 

 overheidsregeling de naam ,. wassen neus" toepasselijk is, dan 

 is dit wel het geval ten opzichte van de onderwerpelijke bepa- 

 lingen. Nagenoeg niemand, noch degenen, die er aan onderwor- 

 pen zijn, noch zij, tot wier ambtstaak de handhaving er van be- 

 hoort, stoort zich in het minst aan hetgeen in de verordeningen 

 geboden en verboden is. De politie heeft het „veel te druk" 

 om zich in te laten met de handhaving van zulke buiten- 

 issige verordeningen als die wildbescherming. Wie van de 

 talrijke „boomjagers", die Zondags velden en wegen onveilig 



