— 738 - 



Deze wijze van voorziening is, uit een legislatief oogpunt 

 beschouwd, gebrekkig te noemen. Immers de hoofdzaak — 

 want welke dieren de wet in bescherming neemt, is toch 

 in deze materie de primaire quaestie, waaraan al het andere 

 ondergeschikt is — wordt daardoor officieel tot bijzaak ge- 

 stempeld. Nu kan hiertegen wel aangevoerd worden, dat een 

 beschikking van den landvoogd toch heusch wel voldoende 

 waarborgen voor stabiliteit oplevert, omdat men daaraan toch 

 niet zoo heel spoedig gaat tornen, doch daar gaat het niet 

 om. Men moge het formalisme noemen, dit maakt het niet 

 minder zeker, dat in eene wettelijke regeling tot tegengang 

 van de uitroeiing van zekere diersoorten, die dieren genoemd 

 behooren te worden. Dat alleen geeft vastheid aan het stand- 

 punt, dat men wenscht in te nemen, een vastheid, die totaal 

 ontbreekt, als de grondslag van het systeem in meer- 

 dere of mindere mate wankelbaar is, doordat daarvan geen 

 definitie is gegeven in den bij het Regeeringsreglement vast- 

 gestelden, algemeen verbindenden vorm. 



Doch laten wij desnoods over dit bezwaar heenstappen en 

 Staatsblad 1909 no. 497 in nadere beschouwing nemen, het 

 toetsende aan de hierboven sub 1 t/m 15 geformuleerde be- 

 ginselen. Dan zien wij, dat (afgezien van de sub 9 genoemde, 

 hier niet aan de orde zijnde maatregelen tot tegengang van 

 de uitroeiing van visschen), alleen het principe, vermeld onder 

 1, in onze wetgeving tot uitdrukking is gekomen, en dan nog 

 op ondoeltreffende wijze, terwijl voorts bij ons in rudimen- 

 tairen vorm ook wel iets te vinden is in den geest van 

 punt 13. 



Ondoeltreffend zijn de verbodsbepalingen bij ons, omdat 

 zij lijden aan negativisme. Men verbiedt nl. niet het van- 

 gen en dooden „van zekere bepaalde diersoorten", doch kort- 

 weg van „alle in het wild levende zoogdieren en vogels" en 

 laat op dezen regel uitzonderingen toe. De facto bepaalt 

 de verordening dus, dat het vangen en dooden van de 

 met name genoemde diersoorten niet verboden is, zoodat 

 gebruik is gemaakt van de in wettelijke voorschriften altijd 

 verwerpelijke ontkennende syntaxis. Bovendien heeft men 

 daarmede over het hoofd gezien, dat „qui trop embrasse, mal 



