— 739 — 



étreint" en de handhaving van een absoluut verbod altijd 

 zeer moeielijk, om niet te zeggen onmogelijk is— zelfs in 

 gemeenschappen, waar het gezag dieper geworteld is, dan in 

 onze Nederlandsch-Indische samenleving — waardoor aanlei- 

 ding wordt gegeven tot minachting van de overheid, die niet 

 bij machte blijkt te zijn haar uitgedrukten wil te doen eer- 

 biedigen. Zooals boven reeds is aan geteekend, doet dit euvel 

 hier te lande zich dan ook zeer sterk gelden. Psychologisch 

 is dit niet moeilijk te verklaren. Immers tegen een te veel 

 omvattende verbodsbepaling wordt veel spoediger gezondigd 

 — heel dikwijls onopzettelijk, n.1. uit onwetendheid — dan 

 tegen eene van minder wijde strekking. De meeste dier 

 overtredingen blijven ongestraft, eensdeels omdat bij ver- 

 meerdering van het aantal de constateering van elk bijzonder 

 geval geheel ondoenlijk wordt, doch aan den anderen kant 

 ook, omdat van overheidswege wordt ingezien, dat de wet 

 te draconisch is en er dus aanleiding toe bestaat wat water 

 in den wijn te doen. Maar door dit transigeeren verliezen 

 de bepalingen aan kracht en wordt hare werking ook onvol- 

 doende daar, waar een onverzwakte toepassing noodig of 

 wenschelijk is, daargelaten nog, dat een onstandvastige han- 

 teering van het scherpsnijdende zwaard van Themis leidt 

 tot groote onrechtvaardigheden en de gelegenheid openstelt 

 voor het botvieren aan persoonlijke wraakzucht door lagere 

 autoriteiten. In onze binnenlanden, waar onderlinge veeten 

 niet van de lucht zijn, omdat zij voortdurend voedsel ont- 

 vangen door de fameuze h o r m a t, is dit gevaar verre van 

 denkbeeldig. 



Veel te ver gaat de ordonnantie voorts — om dezelfde re- 

 denen — door ook te verbieden het „in eigendom of bezit 

 hebben" van de beschermde dieren, „hetzij dood of levend, dan 

 wel hunne huiden of andere lichaamsdeelen". Inbreuken op dit 

 verbod ontsnappen immers ten eenenmale aan elke controle — 

 behalve wellicht in zeer zeldzame uitzonderingsgevallen — en 

 hebben daarom, ongeacht welke autoriteit ook, permanent 

 plaats. Het feit, dat men door bijv. een koetiitis. {Copsijchiis 

 musicus) of een koetilan {Pi/cnonoiiis aurigaster), beide behoorend 

 tot de niet van de bescherming uitgesloten groep der „Lijster- 



