— 743 — 



ook in onze wetgeving de leidende gedachte geweest bij het 

 concipieeren van het evenbedoeld verbod — andere drijfveeren 

 zouden immers bezwaarlijk aan te geven zijn —, maar het bij 

 ons aangenomen systeem van alles over ée'n kam scheren leidt 

 tot zeer zonderlinge consequenties. Immers uit de eigenaar- 

 dige, reeds boven afgekeurde negatieve formuleering van de 

 betrekkelijke bepaling vloeit voort, dat een officieel stempel 

 van nuttigheid of zeldzaamheid wordt gedrukt op alle die- 

 red, ten opzichte waarvan het verbod tot vangen en dooden 

 niet buiten werking is gesteld bij de Staatsbladen 1909 no. 

 594 en 1911 no. 409. En dit officieele étiquet is maar al te 

 vaak in lijnrechte tegenspraak met de feiten. Eenige voor- 

 beelden zullen dit toelichten. 



Wegens hun onvermeld laten in laatstgenoemde twee Staats- 

 bladen worden o. a. door de hoogerbedoelde ordonnantie abso- 

 luut beschermd (op Java en Madoera): 



onder de zoogdieren: 



de wilde boschkat {Felis hengalensis^ Keer.), volgens Dr. J. C. 

 KoninCtSberger's „De Zoogdieren van Java" (blz. 17) „een tame- 

 lijk algemeen voorkomend dier, dat zich niet alleen in bos- 

 schen, maar ook in de nabijheid van karapongs en allerlei 

 aanplantingen ophoudt" en verder de 'niet bepaald nuttige 

 eigenschap heeft van zich te voeden met „vogels en kleine 

 zoogdieren", waaronder — deze toevoeging is van onszelf — het 

 tamme pluimvee een zeer belangrijke plaats inneemt; 



de rasé of dedes {Viverricula malaccensis Gmel.), wiens 

 voedsel bestaat (blz. 18 van het aangehaald werk) „gedeeltelijk 

 uit kleine zoogdieren en vogels, insecten en insectenlarven" 

 (zou daarin misschien het nut schuilen, of in de ratten en 

 muizen, die behooren tot de verorberde „kleine zoogdieren"?), 

 „gedeeltelijk uit vruchten en andere plantendeelen", en die 

 voorts zich „niet zelden schuldig maakt, zij het in mindere 

 mate dan de loewak" (waarvan het vangen en dooden terecht 

 wel is toegelaten) „aan het afvreten van rijpe koffiebessen" 

 (dat weegt dan wel voldoende op tegen die paar opgevreten 

 engerlingen, om het nut in twijfel te trekken van het wel is 

 waar niet onaardige, spoedig tam wordende diertje, dat om die 



Teysmannia, 1915. ^ J^ 



