— 763 — 



hanen slechts te drogen en te stampen en het verkregen 

 poeder uit te strooien op de plaatsen, waar de sprinkhanen 

 optreden. 



Van groot belang is het nu, dat ook op Java een sprink- 

 hanenschimmel voorkomt, die tijdens het afgeloopen seizoen 

 een belangrijk gedeelte der sprinkhanen heeft gedood. De 

 ziekte kenmerkt zich doordat de bezweken exemplaren spoedig, 

 en wel bij warm en vochtig weer nog binnen de twaalf uren, 

 een opvallende, wijnroode kleur aannemen, terwijl gezonde 

 sprinkhanen, die men opzettelijk op de eene of andere manier 

 van het leven berooft, deze kleur volstrekt niet vertoonen. 

 De sprinkhanen, die de ziekte onder de leden hebben, worden 

 loom en onzeker in hun bewegingen, hun sprongen worden 

 onbeholpen en hebben iets vreemds, alsof de dieren dronken 

 zijn. Hun levensuitingen worden daarbij zwakker en zwakker, 

 spoedig sterven zij, met uitgestrekte pooten op den grond 

 liggende; slechts bij wijze van uitzondering blijven zij met 

 een poot in de vegetatie hangen. Dergelijke roode sprink- 

 hanen-cadavers kou men overal vinden, soms meer, soms 

 minder talrijk, plaatselijk zelfs in zoo groote hoeveelheden, 

 dat de grond er letterlijk mede bezaaid was. Opent men 

 een dergelijken sprinkhaan, die pas kort dood is, dan ziet 

 men, dat de lichaamsinhoud veranderd is in een tamelijk 

 droge, witte, ongeveer kaas-achtige substantie, terwijl hij bij 

 sprinkhanen, die tengevolge van andere oorzaken gestorven 

 zijn, door ontbinding overgaat in een vuilbruine, kwalijk 

 riekende vloeistof. 



Bewaart men een rood verkleurden, dooden sprinkhaan in 

 een reageerbuisje, dat met een watteprop gesloten wordt, 

 dan komt reeds na eenige dagen uit de gewrichten en andere 

 zachte lichaamsdeelen van het dier, een fijn wit myceel te 

 voorschijn, dat zich een weinig tot een dunne laag uitbreidt. 

 Zoo worden vooral de tarsen aan den onderkant en de sprieten 

 met dit myceellaagje overtrokken. Bekijkt men dit myceel 

 onder het microscoop, dan neemt men waar, dat het uit 

 korte, vertakte, niet gesepteerde schimmeldraden bestaat, die 

 een viltachtig geheel vormen en reeds op het punt staan om 

 in sporen uiteen te vallen, (zie fig. 1). Inderdaad verkrijgt 



