— 766 — 



beteekenis van onze sprinkhanenschimmel, dan moeten wij 

 beginnen met haar wijze van optreden gade te slaan. Deze 

 Metarhizium tast zoowel jonge als vol wassen sprinkhanen 

 aan, maakt echter de meeste slachtoffers onder die, welke reeds 

 het einde van hun leven naderen, resp. door voor hun nakome- 

 lingschap gezorgd fe hebben lichamelijk min of meer uitgeput 

 zijn. Zoo kan men vooral tegen het einde der plaag den grond 

 als het ware met roode sprinkhanen bezaaid vinden, plaat- 

 selijk zelfs zoo sterk, dat het den indruk maakt, alsof hier 

 geen sprinkhaan sterft, die niet door Metarhizium is geïnfec- 

 teerd ! Ook op het laboratorium was het toen onmogelijk, 

 volwassen sprinkhanen eenigen tijd in het leven te houden; 

 zij gingen zonder uitzondering spoedig aan Metarhizium-mfectie 

 ten gronde. Of zij hadden de infectie van buiten medegebracht, 

 of zij liepen ze in gevangenschap op, waartoe de kans groot 

 was, aangezien op het laboratorium veel met geïnfecteerde 

 sprinkhanen gewerkt werd. Helaas was het daardoor niet 

 mogelijk, zuivere infectie-proeven te nemen, daar ook de 

 contróle-dieren geregeld stierven. 



Onze aandacht wordt nog een oogenblik door de vraag in 

 beslag genomen, hoe het komt, dat bij voorkeur de oudste 

 sprinkhanen door de schimmel worden gedood. Twee ver- 

 klaringen liggen m.i. voor de hand: Ie omdat oude sprink- 

 hanen verzwakt zijn en daarom minder weerstandsvermogen 

 hebben, 2e omdat de virulentie van de schimmel tijdens de 

 plaag toeneemt, dus tegen het einde der plaag, wanneerver- 

 reweg het meerendeel der sprinkhanen volwassen is en hun 

 levensgrens nadert, het grootst is. Voor beide veronderstel- 

 lingen zijn m.i. zeer goede redenen aanwezig. Hoe het ook 

 zij, Metarhizium beperkt een in opkomst zijnde plaag niet 

 zoodanig, dat dadelijk een vermindering der schade valt waar 

 te nemen. Men zou kunnen zeggen, dat haar nut betrek- 

 kelijk gering is. Daarbij moet men echter niet uit het oog 

 veiliezen, dat de schimmel zeker menig volwassen wijfje 

 doodt, nog voordat het haar eieren heeft kunnen kwijtraken. 

 Het is ook nog de vraag, of de eieren, die door reeds aan- 

 getaste wijfjes zijn gelegd, wel levensvatbaar zijn, of zij de 

 ziektekiemen niet overdragen op de nakomelingschap. Het 



