— 774 — 



schadelijk geworden zijn, dat de Inlandsche bevolking uit eigen 

 beweging er toe overging, op dezen kever jacht te maken. 



De kever is een fraai insect, opvallend door zijn zwarte 

 grondkleur met twee helder roode banden dwars over de vleu- 

 gels. Hij is een liefhebber van zonneschijn en warmte. In 

 het donker van het djatibosch vindt men hem dus niet, 

 wel langs de randen, op open plekken en op woeste terreinen, 

 waar veel Lantana, Melastoma en andere bloeiende heesters 

 groeien. Zijn levendigheid is het grootst gedurende de heetste 

 uren van den dag. Dan is hij onophoudelijk bezig met eten 

 en uit zijn anus komt bijna voortdurend een propje excremen- 

 ten te voorschijn; met een brommend geluid vliegt hij van 

 bloem tot bloem. Zijn vlucht is lomp en onbeholpen, zwaar 

 helt het dikke achterlijf omlaag. Pakt men hem, dan houdt 

 hij zich eerst een oogenblik dood, om dan spoedig te ontvluch- 

 ten. Tegelijk treedt uit de verbindingen der lichaamsdeelen 

 een sterk riekend, geel vocht, waarvan de onaangename lucht 

 zelfs na eenige keeren wasschen nog urenlang aan de handen 

 blijft. 



Wie als entomoloog in het Zuiden van Europa heeft ver- 

 zameld, zal zich niet aan den indruk kunnen onttrekken, 

 dat deze Mylahris merkwaardig veel analogieën heeft met 

 een specifiek mediterrane vlinderfamilie, n.1. de Zygaeniden. 

 De kleuren van beide zijn dezelfde, zij geven de voorkeur 

 aan soortgelijke heete, open terreinen ; beide hebben dezelfde 

 gewoonte van zich op bloemen druk te maken ; hun vlucht 

 met hangend achterlijf en vooruitgestoken, knotsvormige 

 sprieten heeft veel gelijkenis. Beide houden zich eerst dood 

 als zij gepakt worden, om dan te ontvluchten, beide hebben 

 het gele, scherpe vocht, dat zij blijkbaar ter verdediging 

 afscheiden ! Dergelijke convergentie-verschijnselen treft men 

 meer in de natuur aan, speciaal bij dieren, die op eene of andere 

 wijze door de natuur zelve tegen vervolgingen beschermd 

 zijn. Ik herinner slechts aan de vele verschillende insecten, 

 die alle de kleur van korstmossen hebben aangenomen, en 

 die bij voorkeur op boomstammen rusten, waar zij niet te 

 herkennen zijn. Al deze insecten onderscheiden zich door 

 eenzelfde beschermende aanpassingskleur. Bij de Zygaeni* 



