— 775 - 



den en de Mylabris-soorten hebben wij te doen raet een ander 

 soort van beschermende kleur, n. 1. met een z. g. ,waar- 

 schuwiDgskleur". De jonge vogel b. v., die zich uit onver- 

 stand eenmaal heeft laten verleiden om naar een dergelijk insect 

 te happen, laat het direct weer schieten, omdat het een voor 

 hem walgelijken smaak hef ft. De bonte kleur doet hem later het 

 insect dadelijk herkennen, zoodat hij geen tweede poging zal 

 wagen om het aan te vallen. Dergelijke voorbeelden zijn 

 er veel in de dierenwereld, vooral onder de insecten. Inder- 

 daad worden èn Zyaeniden èn Mylabris-soorten door insecten - 

 etende vogels b. v. volkomen met rust gelaten ; deze veilig- 

 heid geeft beiden iets vrijmoedigs, iets onverschillige, maar 

 ook iets lomps in hunne bewegingen ! 



Wij zullen ons thans niet verder in Darwinistische kwes- 

 ties verdiepen, maar keeren tot ons thema terug. De Myla- 

 ftrjs-kevers blijven maandenlang in het leven. Zij. leggen 

 groote hoeveelheden eieren, die door de wijfjes in losse hoop- 

 jes van eenige honderden oppervlakkig in den grond worden 

 gegraven. De eieren hebben een geelachtig witte tint, ze 

 hebben iets teers, doorschijnend?, zijn echter tamelijk groot, 

 n. 1, 2.7—3.1 m. M. lang, aan beide uiteinden afgerond, maar 

 aan het eene uiteinde iets dikker dan aan het andere. Hun 

 middellijn is aan het dikkere uiteinde 0.82, aan het dunnere 

 0.62 m. M". Men zou hun gestalte dus als ongeveer kort 

 vingervormig kunnen aanduiden. Uit de eieren komen larfjes 

 te voorschijn, die onmiddellijk na het uitkomen geelachtig 

 zijn, echter spoedig grijs en zwart worden. Zij zijn lang- 

 werpig, met sterke, naar achteren gerichte borstelharen bezet, 

 aan het uiteinde vallen twee lange, z. g.staartdraden op. Drie 

 paar borstpootjes zijn flink ontwikkeld, de kop is groot en van 

 een stel krachtige, puntige kaken voorzien; de sprietjes daaren- 

 tegen zijn kort, de oogen zijn gereduceerd. Deze larfjes zijn 

 zeer kwieke beestjes, die zeer vlug kunnen loopen en zich 

 met grcote handigheid overal doorheen weten te werken, 

 laarbij kunnen zij zeer lang zonder voedsel in het leven blij- 

 ven, waarbij zij zich, om te rusten, als een egel inrollen. On- 

 getwijfeld doen deze diertjes in de vjije caluur soms lange en 

 langdurige, half of geheel ondergrondsche wandelingen, tot 



Teysmannia, 1915. 51 



