— 786 — 



Van lokmiddelen maakt men tegen sprinkhanen luim- 

 schoots gebruik. Men bezigt daarvoor grondstofif'3n, die deze 

 insecten gaarne eten, en die met een arsenicum-verbinding 

 worden vergiftigd. Het meest gebruikelijke lokmiddel is een 

 pap, die bestaat uit suikerraelasse, zemelen en natr. arseni- 

 <ïO£ura. 



Een bekend recept hiervoor is: 



Zemelen 40 Ib. = 18.2 K. G. 



Melasse 2 gallons =9.1 L. 



Na-arsenicosum 5 Ib. = 2.28 K. G. 



Eerst wordt hel Na-arsenicosum tot poeder gestampt en 

 <3an met de zemelen droog gemengd: deze menging moet zeer 

 goed geschieden. Vervolgens wordt dit mengsel met de 

 melasse tot een pap geroerd. Zooals men ziet, is deze con- 

 centratie veel sterker dan die der sproeimiddelen. De pap 

 bevat ongeveer lOpCt. Na-arsenicosum. Het preparaat wordt 

 op de plaatsen, waar de sprinkhanen veelvuldig voorkomen, 

 uitgespreid. Men smeert bet op boomen, stronken, steenen, 

 enz.; of indien men er oekonomisch mede wil omgaan, depo- 

 neert men er een of twee lepels vol bij eiken boom, of men 

 kan het preparaat op borden en blikken plaatjes op de plaat- 

 een des onheils uitspreiden. Hebben deze aan hun doel be- 

 antwoord, dan kan het middel gemakkelijk naar andere plaat- 

 een worden overgebracht. 



Zitten er te veel sprinkhanen in de boomen, dan verdient 

 het aanbeveling, deze eerst door schudden er uit te jagen. 



Daar dit en de verder nog te bespreken lokmiddelen met 

 de levende planten niet in aanraking behoeven te komen, 

 •en zij dus daaraan geen nadeel kunnen toebrengen, liggen de 

 -groote voordeelen, die een methode als deze biedt, voor de 

 hand. Zij lijkt mij dan ook voor ondernemingen bijzonder 

 geschikt, echter zal men wel in plaats van zemelen een of 

 ander surrogaat, b. v. déiëk, moeten kiezen, en moet men 

 eerst uitmaken, of de sprinkhanen hierop belust zijn. 



Een ander vergiftigd lokmiddel bevat, in plaats van ze- 

 melen, versche bladeren, die de sprinkhanen gaarne lusten. 

 Da bereiding heeft als volgt plaats (zie „Der Pflanzer" IV 

 <1908) bldz. 172): 



