— 802 — 



OVER THEEZAADTUINEN. 



Het eerste gedeelte dezer mededeelingen is de vertaling van een 

 verslag van de Indian Tea Association, waarin de theezaadtuinen 

 behandeld worden. In hoofdzaak werden dezelfde feiten als op 

 Java opgemerkt. Zoo is het wenschelijk, dat zaadboomen gesnoeid 

 worden. Op den vorm van den boom moet goed gelet worden. 

 De heester moet laag en breed zijn. Hebben de boomen den ge- 

 wenschten vorm, dan moet in den kouden tijd alleen een uitdunnen 

 van takken plaats hebben. In den regentijd, den groeitijd, mag 

 een belangrijke snoei toegepast worden. Weinig produceerende 

 zaadboomen kunnen verjongd worden door de „collar-pruning'' toe 

 te passen. De i^oordeeligste afstand tusschen de planten is 16 — 20 

 voet. De grondbewerking moet geregeld en met zorg toegepast 

 worden, terwijl het tusschenplanten van Leguminosen en bemesten 

 aan te bevelen is. Bij het oogsten en bewaren van de pitten moe- 

 ten ook de noodige voorzorgsmaatregelen genomen worden. Ten- 

 slotte v/orden enkele ziekten en plagen beschreven, en gev/ezen op 

 het feit, dat de achteruitgang der theezaadtuinen meestal veroorzaakt 

 wordt door een verkeerde behandeling. 



Dr. Bernard behandelt daarna het geval van de verjonging van 

 een theezaadtuin hier op Java. en geeft ten slotte een beschrijving 

 van worteliuizen, die soms de wortels der theeplanten aantas- 

 ten. Over de theezaadvlieg worden dan nog enkele gegevens bij- 

 gevoegd. 



Mededeelingen van het Proefstation voor Thee, No. XXXIX, 

 1. Verslag over een reis in Cochar en Sylhet, ter bestudeering 

 van de Thee-zaadtuinen, door A. S. TuNSTALL, vertaald door 

 Dr. Ch. Berxard. 



- 2. Eenige waarnemingen in zaadtuinen op Java, door Dr. Ch. 

 Bernard. d. 



DE RIJSTBOORDERPLAAG OP JAVA. 



De aanleiding tot het onderzoek, zoo zegt de schrijver in de 

 Inleiding, was dd enorme schade, door rijstboorders aangericht, welke 

 b. V. in de residenties Cheribon, Soerabaja en Madoera in het jaar 

 19 1 2 niet minder dan 2,5 millioen gulden bedroeg. KONINGSBERGER 

 had in 1903 Schoenobius bipunctifer bestudeerd en bestrijdingsmid- 

 delen aangegeven, terwijl door Kuiper in 1907 de zaak opnieuw 

 aan de orde is gesteld. De laatste heeft de opmerkzaamheid ge- 

 vestigd op verschillende duistere pjnten, die onderzoek behoefden, 

 zooals de gelijktijdige aantasting der bibit door evenoude rupsen, 



