4 Eduardus a Brunér. 



perseqvi videar, sed haec tamen ejusmodi fere esse, qvae nullius oculos, paulo 

 diligentiore adhibita pervestigandi cura, fugere oporteat, in aliis autem corri- 

 genda esse, qvae ille disseruit, et vel supplendam vel contra circumcidendam 

 cauticorum Terentii, qvam proposuit, enumerationem; qvalem ut praeterea 

 neminem adhuc exhibuisse certum videtur, ita ne ad uUa qvidem cantica liujus 

 poetae demonstranda qvisqvam aliorum, qvantum circumspicere potui, accessit 

 praeter Benfejum et Grysarum, qvorum ille tantum in annotationibus ad An- 

 driam et ad Adelplios et uno loco ad Eunuch um bujus rei meminit *), hic 

 autem iu opère ad aliud spectante obiter pauca de eadem re disputât **). Nec 

 vero Wolffius de iis canticis, qvae esse vere dixit, omnia attulit, qvae ad 

 probandum apta et ad explicandum necessaria fuerant afferenda; sed vix qvid- 

 qvam consideravit praeter varietatem et motum concitatum metri et acres atqve 

 vehementes sensus personarum secum loqveutium. Qvod non omnibus usus 

 est notis cognitionis et judicii, id cum ad alla, tum vero ad hoc pertinet, 

 qvod in qvaerendo, qvae partes fabularum cantica essent, nullam rationem 

 habuit eorum, qvae tradita sunt de cantu tibiarum iu his comoediis. Ac ta- 

 men hujus cantus tum hilarior tum gravior et tristior natura certe haud mi- 

 nimum iis partibus fabulae, qvae cantica erant, accommodata fuit, propterqve 

 eam causam neqvaqvam sunt iuter se sejungenda, qvae de canticis qvaeqve 

 de tibiis statuuntur. Verum contorta et impedita qvaestio sane est de modis 

 musicis fabularum Terentii, qvoniam ea, qvae de harum tibiis in titulis sive 

 didascaliis scripta sunt, saepius cum verbis praefationum Donati pugnant, 

 magnaqve insuper etiamnum est dissensio doctorum de ipsarum tibiarum ra- 

 tione ac diversitate. Universae huic de tibiis qvaestioui ut clarior lux e trac- 



*) „Publiics Terentius im Versmass der Ursclirift übersetzt'''' (Stutgardiae, 1837). — 

 Editorem Terentii nulliim observavi de singulis canticis qvidqvam attulisse, nisi qvod Rein- 

 lioldo iu editione Eunuclii ad clausulam in act. 2 sc. 3 v. 1 aliqvid de cantico subolet. Is 

 vero tauta perversitate verba facit, velut qvod etiam scenae superioris versus 53 et 54 can- 

 ticum vel cantici partem esse ibidem (p. 116) arbitratur, ut facillime credam Friedlaendero 

 (iu Beckeri et Marqvardtii Antiqvitat. Romau. IV. p. 539, annot. 3453) et Grysaro (in ea, 

 cujus titulus est infra, commentatione p. 371, annot. 1) librum ejusdem viri „lieber die An- 

 wendung der Musik in den Komödien der Allen''' (Pasewalciae 1839) „plane inutilem" et 

 „alucinantem" esse, qvem librum niliilo minus reqvisitum aecipere mihi non contigit. In re- 

 centissima et uberrimis euarrationibus instructa editione Andriae ( Bibliotheca Latina minor. 

 II. Lips. 1865) — ut hoc esemplo utar — singula cantica ne verbo qvidem mönstrat Klo- 

 tzius, vir clarissimus. 



**) „Über das Canticum und den Chor in der römischen Tragödie'''' ; vid. commenta- 

 tionum Academiae litterarum Vindobonensis sub inscriptions Sitzungsberichte der philosophisch- 

 historischen Classe collectarum tom. XV (anni 1855) p. 365 sqq. 



