8 Edüaedüs a Beunér. 



Atqvi usus est Varro imagine et apta et vera. In qva ut inferior utrobiqve 

 in ultima sententia ad ordinem rerum, qvarum altera alteram excipiat, neqve 

 de duobus rei rusticae generibus ad hoc qvidem, sed de tibiis mirum in mo- 

 dum ad aliud qviddam, ad copiam, vim, dignitatem, spectat, ita in verbis 

 a dextrae foraminibus, in qvibus nihil mutandum est, — etsi fuerunt, qvi 

 ea omnia, sibi non intellecta, tamqvam spuria exterminari voluerint, — a par- 

 ticula designat, post qvam rem vel cujus rei respectu posterius res alla ve- 

 niat*). Dicit Varro rem pecuariam et agriculturam, qvamvis dissimiles, op- 

 time inter se concinerC; et hune earum concentum sic esse, ut tibiarum dex- 

 trae et sinistrae, qvarum sit in illa dissimilitudine egregia concordia: incen- 

 tivam pastionem videri, qvippe qvae aetate fuerit superior, alteramqve succen- 

 tivam, qvemadmodum in tibiis prior audiatur dextra eiqve laeva succinat, ut 

 qvae sit inferior a dextrae foraminibus, h. e. suam vocem effundere incipiat 

 post dextram, cujus foraminibus inferiora laevae posterius flatu tibicinis attin- 

 gantur atqve operculis apertis penetreutur. Jam vero haec qvid sint, décla- 

 rât locus Macrobii (comment, in somn. Scipionis II. 4), de tibiis sic loqven- 

 tis: De qvarum foraminibus vieillis ori inflantis so?ius acutus emittitur, de 

 longinqvis autem et terniino proximis gravior**); cum qvibus verbis compo- 

 nenda sunt haec Censorini (de die natali c. 9): Tibiae incremento longitudi- 

 nis fiunt graviores. Rem illustrât pictura autiqva ***), in qva tibicen ad 

 aram geminas tibias inflat, de qvibus dextra brevior, sinistra perlonga est, 

 hujus autem foramina obliqva, prominentibus operculis sive paxillis signata, 

 a media fere parte tibiae deorsum collocata sunt, dum nuUa apparent fora- 

 mina dextrae, qva sola, etsi ambae ore tenentur, cum maxime cani videtur, 

 praeclusis foraminibus sinistrae: qvo in exemplo ideo dextra et incentivam, 

 utpote qvae etiamnum sola sonos edere videatur, et acutam, qvippe qvae 

 multo, qvam sinistra, brevior sit, oculis se praebet. Ergo, his adjunctis te- 



*) De hoc usu praepositionis (velut Cic. Acacl. I. 12. 46: Carneades qvartus ab Ar- 

 cesila fuit, et Plin. N. H. XVIU. 13. 34, de qvo loco paulo ante dictum est) vid. Handii 

 Tursell. I. p. 43 sq. sub III. — Nou absurde, immo recte faciat, si qvis Varronem in paen- 

 ultima enuntiatione ita interpretetur: ah his (temporibus) inferiore graclu aelaiis. 



**) Auctorem citans Porphyrium ad Ptolemaei Harmonica I. p. 217, qvo commentario 

 uti mihi non contigit, Fortlagius dicit in Encyclopaedia Paulyana VI, p. 608: Das Oeffnen 

 der oberen und Schliessen der unteren Löcher gab die hohen, das umgekehrte Verfahren die 

 tiefen Töne. 



***) Vide tabulam 10 seriei 4 picturarum in opere, qvod inscribitur: ^,Herculanum und 

 Pompeji. Vollständige Sammlung der daselbst entdeckten Malereien, Mosaiken und Bronzen. 

 Gestochen von H. Roux aine. Mit erklärendetn Text von L. Barré. Deutsch bearbeitet."' 

 — De his tibiis deqve operculis foraminum tibiarum antiqvarum plura post dicentur. 



