10 Eduardus a Brunér. 



habendum est, qvin gravis bombus, qvem dicit Appulejus et acuto tinuitui 

 opponit, e cornus Berecyntii, qvod a laeva parte est, foramine emissus sit? 

 Haec illa fuit curva Phrygum tibia, qvae eadem cornu dicitur (Horat. C. I. 

 18. 14), qvam et multi saepe scriptores commémorant, et CatuUus grave ce- 

 cinisse (LXIII. 22) atqve raucisonos bombos efflasse (LXIV. 263) narrat, 

 qvam etiam Athenaeus spectat (Deipuosopli. lib. IV. p. 185, — edit. Schweig- 

 haeus. T. 2. p. 197), ubi allato versu e tragoedia lonis, in qvo de tibia gravi 

 mentio fit, Phrygiam significari explicat, addens: paQvg yùg ovtog {avXôg)- :iaQ 

 o xßi TO xtQcç nQoGaHTOVoiv^ civaXoyovv rà ràv öcXjiiyyav nâdavi. Sponte 

 igitur seqvi videtur, ut dextra tibia acute sonuerit. Verumtamen a Varrone 

 docemur in hoc qvidem génère vetusto Phrygio tibiarum imparium etiam uni 

 foramini sinistrae, qvod cri canentis propius erat, sonum acutum fuisse; qvae 

 ratio accommodata, opinor, fuit naturae moduli Phrygii, qvem de tribus mo- 

 dis musicis principalibus inter summam gravitatem Dorici et summum acu- 

 men Lydii modi medium locum tenuisse traditum est*). Fac vero praeter 

 foramen cornus id qvoqve, qvod in dextra tibia erat, sonum habuisse gravem: 

 qva ratione, si ita fuisset, mediocritas illa et temperatio gravitatis et acumi- 

 nis Phrygia oritura fuerit, perspici prorsus neqvit. Sed hoc concludi potest, 

 rem ab origine tibiarum geminarum ita institutam fuisse, ut acutus a primo 

 sonus incineretur et huic acuto gravis responderet **), posteaqve munus et 

 nomen inceutivae e tibiis imparibus rectis acutae dextrae, succentivae autem 

 gravi sinistrae mansisse, et cum deinde ad vim ejusdem modi musici augen- 

 dam binis tibiis paribus uti homines coepissent, latine qvidem his ambabus 

 ob naturam soni, qvem singulae in imparium societate edebant, vel dextra- 



ber de tibiis veterum p. 194; Gerhardi Archäologische Zeitung anni 1850, tab. XX, imag. 1; 

 Weissii Kosii'ankunde, II. p. 1317, fig. 529 d. Has et similes Phrygias tibias esse omnes 

 consentiuut. Curva tibia sinistrorsus et recta dextrorsus manu tenentur etiam in Musei Pio- 

 Clementini tom. 5 tab. Vil, ubi tibiis non canitur. Foramina nulla obliqva in his exemplis 

 cernuntur. Sed tria apparent supra cornu sinistrae in imagine, qvae est in Viscontii tom. 5 

 tab. C (ultima). 



*) De his et ceteris modis musicis vid. praecipue Claudii Ptolemaei Harmonica, lib. 2 

 cap. 10. Tres illos principales commémorât praeter alios scriptores veteres Plutarchus de 

 musica c. 8. — Boeckhius dicit p. 170: Die dreyerley Flötengattungen, Sarranae, Phrygiae, 

 Lydiae, entsprechen den drey ältesten Tonarten, der tiefsten dorischen, der mittlem phry- 

 gischen, der höchsten lydischen. Tibias vero scenicas omnino in tres classes illis nominibus 

 insigniendas describi posse non video. 



**) Is est apud Appulejum usus chiasmi, ut, postqvam laevae tibiac mentionem ante 

 dextrae posuit, non forte, ut videtur, et casu in ipsis sonis nominandis horum ordinem sie 

 indicaverit: acuto tinnitu et gravi ho?nbo concentum musicum miscuit. 



