Qvaestiones Terentianae. 15 



exemplis removeantur, frustra circumspicias. — Magnum vero et firmum ar- 

 gumentum sententiae suae hoc proponit Boeckbius, qvod, cum e modis musi- 

 cis antiqvitus numeratis tribus, ut supra relatum est, acutissimus fuerit Ly- 

 dius, Lydiae tibiae, qvae apud Donatum et dextrae dicuutur et graves, gra- 

 ves esse non potuerint. Qvo nibil est evidentius. Itaqve tibiae dextrae, modo 

 eaedem aut ejusdem generis esseut ac Lydiae, — neqve iu hoc ponendus vi- 

 detur error, qvi qvomodo inter Donati verba irrepserit, declarare posterius 

 studebimus, — acutae necesse est fueriut. Salmasius, dextras a Donato Ly- 

 dias appellari miratus, illuc confugit, ut Lydias tibias non a modo Lydio, 

 sed pro Tyrrhenis sive Tuscis, qvod Etrusci gens Lydia putati essent, vo- 

 catas esse contenderit (Plinian. exercit. p. 120). Qva originatione, qvae au- 

 xilium qvasi ultimum frustra qvaerere videtur *), non magis qvisqvam acqvi- 

 escere debet, qvam opus esse potest accurate, qvod AVilmannsius postulat 

 (p. 43), demonstrare tibias dextras vel Lydias a modo Lydio nomen habere. 

 Vidisse enim satis est non tam perverse loqvi antiqvos homines potuisse, ut 

 acutas tibias Lydii moduli sonis instructas, sed graviter sonautes Lydias di- 

 xerint. Ipsam vero Lydiam tibiam Lydio sono, id est summo vocis acumine, 

 iusignem fuisse nihil planius facere mihi videtur, qvam qvod, ut Athenaeum 

 IV. p. 185 memorautem video, Ion in versu qvodam, qvem affert Athenaeus, 

 hanc tibiam àXémoQa nominat. Neqve qvidqvam proficitur argumentatione 

 Wilmannsii, qva versus Horatii: Virtute fimdos, more pair um, duces Lydis 

 remixto carminé tih'ùs Trojamqve et Anchisen et almae Progeniem Veneris 

 canemus (C. IV. 15. 29 sqq.) aperte ostendere ait „non tam tenues atque 

 molles tibiarum Lydiarum fuisse cantus": qvasi vero ea vox, qvae diskant 

 nominata est, necessario tam mollis sit, ut heroum laudibus indigna videa- 

 tur **). Interpretibus Horatii plerisqve eo satisfactum est, qvod commemora- 



indem die der griechischen Bildwerke meistens eine solche Unvollkommenheii zeigen, dass 

 man sie nur für traditionelle Typen mythischer und vorgeschichtlicher Tonrverkzeuge hal- 

 ten kann. 



*) Num enim credibile est, ne qvid moneamus aliud, etiam Graecos xovç avXovg Av- 

 diovg (cfr. ex. c. Piudar. 0. 5. 45) ab Etruscis aceepisse et ex herum originibus nominasse, 

 aut tibias Lydias ßomanis alias, alias Graeeis fuisse? 



**) Herodotus I. 17 iuter instrumenta musica, qvibus Alyattes, rex Lydorum, in exer- 

 citu usus sit, «ùAôv yvvaixrjïov ra xal àvdç^ïov fuisse narrat, hisqve tibiarum nominibus 

 destram et sinistram designari intellectura est, de qva re cftr. Boettigerus in Wielandii Atti- 

 sches Museum I. 2. p. 334 sq. et editores Herodoti (qvamqvam faiso, ut fieri solet, dextrae 

 tibiae gravem et sinistrae acutam vocem adjudicant); apparet autem in Graecis illis appella- 

 tionibus naturalem differentiam femineae et virilis vocis spectatam, uec vero idcirco dextrae 

 tibiae effeminatam et enervem mollitiam ascriptam esse. 



