18 Eduaedus a Beunée. 



non postulamus, nisi acceclet, ut haec in singulis comoetliis comprobentur, et 

 ut origo errorum, qvi apud Donatum exstant, probabiliter explicetur. Dum 

 autem e loco hujus, qvem protulimus p. 5 sq., cum Boeckliio non solum id pro 

 vero accipimus, ut discrimen acuminis et gravitatis inter dextram tibiam et 

 sinistram fuerit, etsi apud Donatum contraria ratione commemorandum, sed 

 hoc etiam, ut in fabulis scenicis gravitas soni seriis, gravibus, tristibus re- 

 bus, acumen contra jocosis et laetis verbis, genusqve tibiarum imparium mix- 

 tis cum tristitia jocis consentanea visa sint antiqvis, haec sic interpretanda 

 existimamus, ut tarnen vix ullae tibiae sceuicae tantum severos et tristes aut 

 tantum laetos sonos ediderint, sed ut major siuistrarum gravitas argumentis 

 seriis et severis, majus dextrarum acumen laetitiae animi et levitati omnino 

 congruerint, et ut acutae tibiae, ubi de scenicis agitur, dicendae sint eae, in 

 qvibus acumen soni, graves, in qvibus gravitas plurimum valuerit, a neutris 

 plane exclusis sonis generis contrarii *). Etenim qvaeritur hic de iis tibiis, 

 qvae in usu erant post musicam antiqvam ab incunabulis ad peifectionem 

 progressam et multo postqvam Pronomus Thebanus tres illos modos, Lydium, 

 Phrygium, Dorium, una eademqve tibia conciliare primus scivit **). Plura 

 his de rebus posterius. Nunc hoc qvoqve jam ante notatum voluraus, tibias 

 Sarranas ***), qvas Donatus cum sinistris nominat, ut tamen non diserte de- 

 claret, similesne et ejusdem generis universi, an eaedem fueriut ****), graves 

 et ipsas, sed tamen alias nobis videri. Qvare pariter qvaeri potest, qvalis 

 inter nomina dextra et Lydia intercesserit ratio: utroqve autem nomine ti- 

 biam acutam significari idqve de hoc posteriore, Boeckhio duce, jam demon- 



*) Boeckhius in editione Pind.iri 1. c. cîicit: „Aciimine autem Phrygia (harmonia) Do- 



riam, Lydia Phrygiam superabat, ut alio loco adversus Salmasium demonstratum est . 



Kursus alio respectu uniuscujusque modi tibiae et fides variam poterant tensionem habere, 

 quod aliae acutum, aliae medium, aliae grave diapason continerent: quemadmodum ex iis 

 patet. quae de diversitate melopoeiae disputavimus. Latini autem eas tibias, quarum dia- 

 pason est gravius, vocarunt sinisiras, quarum acutius, dextras, ut alibi evicimus. (In Ann. 

 Heidelberg. 1. c. Quamquam ibi haec non iisdem verbis dicta sunt, ita tamen intelligi nunc 

 velim)." 



**) Cftr. Pausauias IX. 12. 5. 



***) Sarratiae (non Serranae) recte hoc vocabulum scribi, ductum a Tyri urbis anti- 

 qviore nomine Latino Sarra, jam inter doctos constat. 



****) Servius ad Aeneid. IX. 618 haec annotavit: Tibiae aut Serranae sunt, qvae sunt 

 pares et aeqvaks hahent cavernas, aut Phrygiae, qvae et impares sunt et inaeqvales hahent 

 eavernas. Qvae superioribus tibiarum definitionibus addenda sunt, sed qvod duo genera prin- 

 cipalia, Sarranas et Phrygias, constituant, non sine causa fortasse a duobus fontibus rem to- 

 tam repetunt, verum, ut haec res se osteudit, non recte definiunt. 



