20 Eduardus a Brunér, 



positam, postea de Hecyrae. Sed hae opinioiies confirmatione egent, qvae 

 iis non deerit. 



Qvid fuerit in fabulis Romanorum scenicis canticum, jam diu hactenus 

 inter omnes constat, ut partem esse ipsius fabulae neqve — qvem errorem 

 Boettigeri Hermannus sic refutavit 1. c, ut resurgere numqvam possit — in- 

 ter actus adhibitum cum saltatione qvadam mimica, sed sine verbis cantum 

 tibiarum fuisse nunc nemo non consentiat. Et ceteroqvin haec cantica qva- 

 lia putanda sint, testimoniis Livii VIL 2. et Diomedis III. de arte gramm. 

 p. 490 sqq. Keil., cui auctor fuit Svetonius in libro de poetis *), atqve Do- 

 nati et aliorum usi, idem Hermannus et post eum Wolffius et Grysarus 11. 

 ce. aliiqve enarrant; qvarum explicationum summa haec est: cantica esse so- 

 liloqvia, nec vero omnia soliloqvia cantica esse, sed tantummodo qvaedam, 

 eaqve olim ad tibicinis modos cantata; apud Romanos autem usqve ab aetate 

 Livii Andronici non ipsum actorem verba canticorum cecinisse, sed in iis 

 motu et gestu pantomimico exprimendis totum versatum esse, canente verba, 

 qvi in scena ante tibicinem stetisse narratur, cantore. Itaqve haec soliloqvia 

 talia existimanda sunt, in qvibus vis animi commoti, sive lugentis aut timen- 

 tis, sive e contrario laetantis aut, qvod saepe fit, astuta secum consilia ha- 

 bentis, rerumqve describendarum status seu tristis seu laetus atqve ridendus 

 gesticulatione vividissima imitanda fuerint: in alio enim et tranqvilliore car- 

 mine neqve illud excogitari **), ut verba ab actione sejuncta alii atqve acto- 

 ris persouae tradereutur, neqve id postea in usu manere ***) potuit; qvod 

 institutum Romanis magnopere placuisse et ex eo tandem ludos pantomimos, 

 in qvibus chorus mutae histrionis saltationi argumentum fabulae praecine- 

 bat ****), exstitisse agnitum est. Accedit animi et orationis vel tristi vehe- 



*) Cftr. Sveioiiii praeter Caesarum Uhros reliqviae; edidit A. Reiff erscheid: p. 370 sqq. 



**) T. Livius de hoc Andronici invento 1. c. : L'wius post aliqvot annis, qvi ab salions 

 ausus est primus argumenta fabidam serere, idem scilicet, id qvod omnes tum erant, suorum 

 carminum actor, dicitur, cum saepius revocatus vocem ohtudissel, venia petita puerum ad ca- 

 nendum ante tibicinem cum statuisset, canticum egisse aliqvanto inagis vigente motu, qvia ni- 

 hil vocis usus impediebat: inde ad manum cantari histrionibus coeptutn, diverbiaqve tantum 

 ipsorum voci relicta. — Valerius Maximus de eadem re II. 4. 4: Isqve (Livius Andronicus) 

 adhibito pueri et tibicinis concentu gesticulationem tacilus peregit. 



***) Cftr. Hermannus p. 301 sqq., qvi etiam monet, qvanta constantia veteres, de can- 

 ticis meutione injecta, agendi aut saltandi verbo de histrionibus, non canendi vel cantandi 

 utantur; Wolffius p. 17 sq.; Friedlaenderus in Antiqvit. Marqvardt. p. 540 sq. 



****) Jam antea res eo in canticis venerat, ut, qvod canticum unus histrio agebat, id 

 aliqvando, qvo major esset vis cantus in magno theatro, caterva cantorum caneret; cfr. verba 

 Ciceronis pro Sest. c. 55 et de Or. III. 50 extr., et qvae dicit Friedlaenderus 1. c. 



