26 Eduaedus a Beunée. 



terum aiictorum appellationibus répugnât et satis rem explanat. Non igitur 

 tibiae mutae erant ad Trinummi actus 2 scenae 2 versus 1 — 25 (v. f, 276 — 

 300) post canticum Lysitelis, qvod scenam superiorem continet, neqve in Pseu- 

 duli ultima scena (v. f. 1285 sqq.) post canticum, qvod est in scena paen- 

 ultima (v. f. 1246 — 1284), neqve initio novorum actuum, postqvam tibicen 

 assis tibiis paulisper praeluserat, in Pseuduli v. 574 — 594, in Stichi v. 1 — 

 47, in Captiv. v. 195 — 239, neqve, etsi nuUus cantus proxime antecessit, in 

 Casinae act. 3 scena 5 et in Poenuli act. 1 scenae 2 versibus circiter 50, 

 ut liaec exempla e multorum copia indicemus; omnia enim enumerare nostrum 

 nunc non est. Sed qvod modo conteudimus explicationem nostram non pu- 

 gnare cum veteram definitionibus, secus esse nonnemo dixerit, qvi hune locum 

 Donati in superioribus prolatum: Diverhia histriones prominfiabanl. Cantica 

 vero temperahanlur modis e. q. s. meminerit. Neqve negamus opiniouem 

 nostram verbis hisce Donati, ut nunc habentur, repugnare videri, sententiae 

 autem ejus, qvalis esse debuit et, id qvod posterius ex ejusdem praefationi- 

 bus ostendemus, fuit, adversari minime concedimus. In libello Donati de co- 

 nioedia lacuuoso et mutilato, qvalera esse nemo gnarus infitiabitur, ad cantica 

 referuntur omnia, qvae sunt de modis musicis comoediarum *) ; at vero sicut 

 etiam iuter actus cantus tibiarum fuit, ita eundem ad diverbia qvaedam per- 

 tinuisse crederc, non laesa auctoritate antiqvitatis, licebit. — Qvod si sunt 

 in comoediis coUoqvia, qvae diverhia ad tibias viodulata recte vocemus, ex- 

 qvirere attinet, sintne ad hoc idem genus diverbiorum referendi etiam loci 

 qvidam ex numéro eorum, ubi ipse secum aliqvis loqvitur, ut haec soliloqvia 

 ad modos musicos prouuntiata non ideo siut cantica, sed nomine diverbii com- 

 preheudeuda. Diomedes diserte et plane dicit illud, qvod jam attulimus: La- 

 ttnae igitur comoediae — — — duobus mcmhris tantwn constant, diverbio 

 et cantico; neqve id falso aut parum accurate dicere putandus est, qvia etiam 

 Donatus non alla qvam haec duo membra comoediae distingvit, et Livius, 

 postqvam canticum, et qvomodo id agere coepisset Audrouicus, commemora- 

 vit, addit diverbia tantum ipsorum histrionum voci posthac esse relicta (v. 

 supra p. 20 annot. 2). Satis igitur apparet veteres ipsos diverbii appella- 

 tione complexos esse etiam ea soliloqvia, qvae cantica non essent**), qvem- 



*) Itaqve in illa enuiitiatione: Agebaniur autem libiis paribus mil imparibus et dextris 

 aut sinislris (v. supra p. 5 sq.), qvae subseqvitur liane, de qva mox disputabimus: Hujmmodi 

 adeo carmina ad tibias fiebani, et qvae sunt reliqva. sententiae subjectum rectius fortasse 

 intelligitur carmina, qvam suppletur, sicut feci cum aliis, fabidae; qvod imprimis post lectam 

 eam enarrationem, ad qvam hic lectorem delegavimus, contendi poterit. 



**) Hoc dioto nihil novi extulimus. Grysari haec sunt (p. 371, annot. 1): Streng ge- 



