32 Eduaedus a Beunér. 



erit, et qvasi verisimile sit — qvoniam in aperto est modos unius et ejusdem 

 cantici mutari solitos dici — abjectas a tibicine tibias et iiovas in medio car- 

 mine sumptas esse. Negare noluit Douatus, aut qvisqvis baec post eum ta- 

 lia etfecit, qvalia nunc sunt, eas tibias, qvas Adelphis esse scripserat, usqve 

 qvaqve huic fabulae esse, qvippe cum nullas alias commemoret; is vero post- 

 qvam seriam qvandam dicendi gravitatem Terentio omnino placuisse memo- 

 ravit, addere voluit, in iis qvoqve verbis non solum Adelphos, sed generatim 

 fabulas Terentianas spectans, modorum qvidem in canticis gravitatem, ab eo, 

 qvi modos fecerat, pro re nata usurpatam, ab eodem saepe variatam esse, 

 idqve in libris veteribus cura poetae notis designari hanc rem significantibus. 

 Hoc in universum de comoediis Terentii intelligi scriptorem voluisse rerum 

 exemplis firmaturi sumus; sed jam nunc apparet vitiosum esse illud: saepe 

 tarnen miitatis per scenam modis cantica nmtavit: his enim verbis poeta di- 

 ceretur orationis genus mutavisse pro mutationibus modorum ab horum inven- 

 tore excogitatis, qvod contra factum esse perspicuum est *). Mendum cum ita 

 primo correcturus essem: saepe tarnen miitatos per scenam modos cantici nota- 

 vit, mox satius duxi tantum ultimum verbum sic emendare, a ceteris manum 

 abstinere. Nam ablativi esse possunt qvalitatis et hic et ubi in praefatione 

 ad Eunucbum legimus: cantica saepe mututis modis exhihita sunt; qvare ip- 

 sam formam vocabulorum, qvorum notas subjecit, grammaticus in explicatione 

 servavisse videtur, bic tarnen iuter ea interponens, si modo id ipse fecit:j9^r 

 scenam, i. e. in una eademqve scena, sicut altero loco, qvi valde corruptus 

 est: saepe. Et qvoniam, ut nos docet is, qvi sine dubio ipse vidit, in libris 

 vetustis Terentianis initio scenae indicari solebat, si qvod canticum mutatis 

 modis in ea scena continebatur, nec minus canticis, in qvibus modi non mu- 

 tabantur, opus fuisse denotatis sponte sane intelligitur, ad haec significanda 

 in titulo scenae nomini personae, cujus erat canticum agere, subscriptum fu- 

 isse videtur C, i. e. canticum, ad illa superiora M. M. C, i. e. mutatis mo- 

 dis canticum **). Cum hoc loco Donati prope omnes, qvi de eo disseruerunt, 



*) Grysarus 1. c. p. 373 ideo scribendum censuit: „saepe mutatis per scenam canticis, 

 modos mutavit", — addens: „rf. h. so wie in der einzelneii Scène der Ton des Canticums 

 sich änderte, so hat er auch den Tonsatz in dem musikalischen Texte ändern lassen^. 



**) Hermannus dieit 1. c. p. 295: „Itaqve ei scenae, in qva canticum esset mutatis 

 modis, litterae M. M. C, qvae mutari modos cantici indicarent, praemittebantur"; similiter- 

 qve praeter alios jam multis aetatibus ante Salmasius 1. c: „Significabant hae tres litterae 

 singularcs mutatos modos cantici^''. Accuratius autem verborum designatorum formam defini- 

 tam ita voluit Wolffius 1. c. p. 5: „Mutantur modi cantici". Male maluit Grysarus p. 373: 

 „Mutavit modos cantici"; h. e. mutandos curavit poeta. 



