Qvaestiones Terentianae. 33 



illum e Donati de comoedia libello contulerunt: Diverbia histriones promin- 

 tiahant. Cnntica vero temperahaniur modis, tion a poeta, sed a perito aras 

 musicae factis. Neqve enim omnia iisdem modis in uno cantico agehantur, 

 sed saepe mutatis, lU significant, qvi tres numéros in comoediis ponimf, qvi 

 tres continent modos cantici*). Qvibus in verbis qvid sibi velint tres nu- 

 meri, satis Hermannus (p. 294 sq.) eatenus déclarât, ut moris hoc censeat 

 fuisse, ut praeter eam significationem, qvae erat in titulo scenae, insuper ad 

 eos versus cantici, in qvibus mutarentur modi, ascriberentur suo qvisqve loco 

 in marg-iue nuraeri I, II, III. Ternarii vero numeri vis in re musica anti- 

 qva qvam multiplex fuerit, monet Langius (1. c. p. 44), auctore usus Aristide 

 Qvintiliano, cujus verba talia sunt **), ut etiam iisdem tibiis geminis, qvibus 

 cantus aliqvis inceptus erat, qvarum cum aliis in eodem cantico commutatio- 

 nem loco Donati illo ostendi negavimus, maxime varios atqve plane contra- 

 rios animorum motus per triplicem modulationcm exprimi potuisse pateat. Et 

 qvalis ista, qvaeso, fuisset musicorum veterum ars, si nihil nisi triste, mae- 

 stum, severum uno génère tibiarum cecinissent, nec qvidqvam alio qvodam 

 nisi hilare, laetum, jocosum, si non iisdem tibiis a desperatione ad spem, a 

 summo dolore ad maximum gaudium assurgere et contrariara, qvando usus 

 erat, viam perseqvi potuissent? Sed qvia, ut supra indicatum est (p. 18), aliud 

 genus tibiarum alii argumento accommodatius erat, ideo qvidem, non autem 

 velut si per se qvodqve g'enus nihil praeter unam rem valeret, magnum rei 

 discrimen sine dubio in electione tibiarum ponebatur. — Haec ad priorem 

 partem loci e praefatione Adelphorum supra allati disputanda nobis visa sunt, 

 priusqvam ad posteriorem, qvae hinc orditur: Item diverbia ab histrionibiis 

 crehro pronuntiata sunt e. q. s., interpretandam aggrederemur. Qvam par- 

 tem ii aut praeterierunt silentio aut, ut Langius, se non intellexisse professi 

 sunt***), qvi de loco Donati dixerunt, praeter Wolffium (p. 7 sq.) et Gry- 



*) Proxime ibi seqventium verborum verissima est emeudatio, etsi negat Grysarus p. 

 375, qvam proposuit Langius in J'indiciis tragoediae Romanae p. 44 sq.: IHius, qvi Jnijus- 

 cemodi modos facïebat, nomen in principio fahuiae et scripioris et actoris superponehant. 

 (In libris est: canlici illius. Qvi hujuscemodi modos faciehant e. q. s.). 



**) /]ia<pÎQ0v6i d' cclkrjkav ai ^iikonouaC yivBV àg âvapftôwog, %Qa(iati.Kr'], 8vâ- 

 Tovog' övGtijfiaTf aç vnatoeiôrjg, ft£6o£iô)^g, vtjTOHÔïjg' rôva' ag ÔàçLog, (pQvyLog, 

 Ivdiog' rçôna' vofiizà, dL%vQC(^ßixu), rçayinà' ïjd'Bi,' œg (paiiiv tljv jiiv övöTaXnxrjv, 

 di ijg 7iâ&ï] XvjifjQà Mvovfiiv rr]v Ös ÖLa6ta).TLxi]v, ài ijg tov Q'Vfiov B^iytÎQOfisv' ttjv 

 ôe ^ÎGtjv. ôi t'jg iig ^jcefiiav rijv ii<v%riv jisgiixyo^BV. (Antiqvae musicae auctores, éd. Mei- 

 bom., tom. 2 p. 30, qvod opus ad manum ipse non habui). 



***) Horum Donati verborum sententiam obscnram neqvedum explieatam esse dicit etiam 

 Friedlaenderus in Antiqvitatibus Beckeri et Marqvardtii, IV. p. 540, ann. 3453. 



5 



