34 Eduardus a Beunér. 



sarum (p. 371 sq., ann. 2), qvorum tarnen ille, cautissime judicans, haec 

 verba explicatu adeo difficilia esse ait, „ut desperandum sit, an qvis umqvam 

 plenius et accuratius sensum indagare possit." Auimadvertit autem Donatum 

 ejusdem rei meminisse in praefatione ad Eunucluim, ubi haec legiintur: Di- 

 verbia multa saepe prommtiata, et canlica saepe mutatis modis exhïbita sunt. 

 Neutro loco diverhia crchro l. saepe proïiuntiala iutelligi licere saepius a 

 revocatis histrionibus repetita, cum praesertim talis successus seniel pluriesve 

 liabiti memoria nihil ad perpetuam designationem comoediarum, qvam spectare 

 grammaticum ad Adelphos apertum est, pertineret nec posset eo modo in 

 libris inscribi aut illis compendiis denotari, idem vidit. Ceterum I) et M 

 litteras interpretans diverhia mutala, excidisse fortasse utroqve loco post cre- 

 hro et saepe \erba per mutationem, qvae si exstareut, nuUam futuram fuisse 

 obscuritatem, nunc autem uihilo minus de celeritate, gravitate, vehementia in 

 diverbiis pronuntiandis varie adhibita cogitandum esse credit: proinde qvasi 

 talis res non histrionum arti relinqvenda, sed iis in priucipio scenarum qva- 

 rundam, qvamqvam in omnibus actione arguta opus erat, commeudanda fuerit. 

 Libri verba fabularum scenicarum continentes non magis potuerunt histrioniam 

 praeceptis, praesertim tam generalibus neqve ad siugulos versus ascriptis, 

 moderari, qvam notas musicas, qvarum separati libelli haud dubie erant, tibi- 

 cini et cautori exhibere, sed cum ipsis verbis ad certas personas relatis tan- 

 tum ejusmodi descriptionem partium fabulae proponere, ut etiam, ubi canti- 

 cum esset, ubi canticum mutatis modis, ubi diverbium ad tibias pronuntian- 

 dum, indicarent. Neqve felicior in vero reperiendo fuit Grysarus. Qvi pu- 

 tat, ut in canticis Adelphorum et Eunuchi multitudiuem modorum musicorum, 

 ita in earum fabularum diverbiis horum multitudinem personarumqve vicissi- 

 tudines laudari apud Donatum, neqve in comoediis eo loco, ubi scena inci- 

 peret, per D et M (interpretatur: diverhia mutavit) aliud qvidqvam significa- 

 tum esse qvam novae scenae initium. Videat vero oportet, si qvis attentius 

 Donati verba ad Adelphos contemplatur, non id, ut aliqvid insigne, sive Adel- 

 phis sive in universum comoediis Terentii tribui, qvod omnium fabularum sce- 

 nicarum commune erat, ut varietate scenarum distinctae essent; sed in ora- 

 tionis tenore diverbiorum crebro pronuntiatorum mentionem sic injectam esse, 

 ut haec res nexa sit ex iis ad eaqve pertiueat, qvae ante memorata sunt de 

 canticis variatis. Ne plura, ex illis, qvae de diverbiis modulatis diximus, 

 perspicuum hic jam esse debet aut ea diverhia, qvae Diomedes locum in me- 

 diis canticis habere narrat, designari iisqve cantica Terentii saepe distingvi 

 et variari dici apud Donatum, qvi etiam, qvod „diverhia ah histrionihns cre- 

 bro pronuntiata" commemorantur, qvoniam verba cantici non ah histrione gesti- 



