36 Eduardus a Beunée. 



319), qvibus Geta, per scenam currens, metum et soUicitiidinem et iram ob 

 infortunium herili filiae et herae et cum iis sibi, famulo fidissimo, imminens 

 effuudit, dum adsunt et inter se colloqvuntur, uondum servo conspectae, So- 

 strata matrona et Cantliara nutrix, canticum continere dixerunt cum Wolffio 

 (p. 48) Beiifejus (ad b. 1. Terentii) et Griysarus (p. 369): qvod qvidem prop- 

 ter verba servi secum loqventis concitatissima et vebementer commoti animi 

 plena atqve ideo action! pantomimicae accommodata verisimillimum, immo cer- 

 tissimum est. Et cum, qvod tradidit Donatus de diverbiis (ad tibias) pro- 

 nuntiatis, referri sane debeat etiam ad ea, qvae in canticis insunt, accedit id 

 qvoqve argumentum, qvod fere necesse est credere banc comoediam aliqvod 

 canticum cum diverbio habere, neqve vero ulla est alia pars Adelphorum, in 

 qvam liaec res conveniat. Versus bi sunt*): 



I. GE. Nimc illud est, quom, si ömnia omnes sùa consilia conférant 

 Atque hiiic malo salùtem quaerant, aûxili nil culferant, 

 Quod mihique eraeque filiaeque erilist. uae miserô mihi: 

 Tot res repente circiimuallant, ùnde emergi 7iôn potest: 

 5. Vis egestas iniustitia sôlitudo infämia. 



Hôcine saeclum! o scélera, o genera såcrilega, o hominem inpium, 

 SO. Me miser am, quid namst quôd sic uideo timidmn et proper antém 



Getam ? 

 n. GE. quem né que fides neque iûs iurandum né que illum mlsericôrdia 

 Représsit neque refléxit neque quod pcirtus instabat prope, 

 10. Quoi miser ae indigne pér iiim uitium obtùlerat. SO. Non intéllego 

 Satis quaé loquatur. CA. Prôpius ohsecro dccedamus, Sôstrata. 



GE. Ah 

 ni. Me miserum, uix sum cômpos animi, ita àrdeo iracûndia. 



Nil est quod malim quam illam totam fåmiliam dari mi ôhuiam, 

 Vt ego iram hanc in eos éuomam omnem, dum aégritudo haec 



est recens. 

 15. Satis mihi haheam sûpplici, dum illôs nlciscar meô modo. 



Seni imimam primum extinguerem ipsi, qui illud produxit scelus: 



*) Seqvor in versibus Terentii afferendis et hic et alibi, ut par est, recensionem Fleck- 

 eiseni. Cujus etiam rationem verba scribendi, saepius a mea ipsius abborrentem, ne qvid 

 his locis in alienis peccasse videar, totam reddidi, et qvidem etiam in u et v, i et j sonis 

 seriptura non distingvendis, qvam rationem, nunc in Germania usitatam, saltem extra editio- 

 nes veterum minime necessariam esse, neqve sane in figuris litterarum, sed in usu verborum 

 bonam latinitatem ponendam existimaverim. 



