Qvaestiones Terentianae. 



37 



Tum aufém Syriern inpulsôrem, uah, quibiis illum lacer arém modis! 

 Sublimen medium arriperem et capite prônum in terram stâtuerem, 

 Vt cérehro dispergât uiam. 



kdulescenti ipsi ériperem oculos, pôst haec praecipitém darem. 

 Céteros rucrem dgerem raperem tünderem et prostérnerem. 



De pronuntiatione diverbii cantico inserti non video homines doctos aliter 

 sentire solere, ac de aliorum diverbiorum: omnia enim diverbia sine tibiis 

 pronuntiata esse dicunt. En vero Lie exerapla diverbii ad tibias modulati. 

 Nullo enim pacto credibile fieri potest tibias post v. 6, nondum finita seuteu- 

 tia Getae, mutas factas esse, lit statim rursus a v. 8 succinerent, atqve ite- 

 rum subito intra v. 10 in medio pede metrico conticuisse, donec denuo au- 

 diri deberent ad exclamationem Getae in fine versus 1 1 , cum qva voeabulum 

 antecedens per elisiouem vocalis confunditur. Cernuutur hic profecto indicia 

 pronuntiationis notis signisqve compositae, qvalis lus temporibus vocatiu' re- 

 citativa. Praeterea intelligi etiam potest, qvomodo in hoc cantico modis mu- 

 sicis per immixta diverbia variatio afferri potuerit: neqve enim sermonem ma- 

 tronae et nutricis, rei noscendae studio captarum et sane timere jam incipi- 

 entium, postqvam ad ultimum versum scenae superioris ambae bono animo 

 fuerunt, sed qvae nondum satis qvidqvam auribus et mente perceperunt (cfr. 

 V. 7, 10, 11), eadem tristitia modulationis decuit, qvae initium cantici servi 

 omnia desperantis. Deniqve hoc qvoqve intelligitur, ipsius cantici modos mu- 

 tatos esse, ubi abjecti animi maerorem depingere jam desiit et sensim assur- 

 git ad majorem semper iram et ulciscendi cupiditatem, cui Geta qvomodo 

 satisfieri velit, sibi ante oculos proponit, repraesentandam (inde a v. 8 usqve 

 ad finem). Dixerim tibias post utrumqve diverbium animosius et fortius, qvam 

 antea, sonare coepisse et varietatem modorum cantici signatam fuisse per I, 

 II, m iis locis, qvibus hi uumeri supra ascripti sunt. 



Praeterea tria cantica in Adelphis Wolffius verissime, unum autem, qvod 

 ordine primum esset, perperam indicavit. lUorum in numéro est soliloqvium 

 Aeschini in act. 4:i scen. 4:ae versibus 1 — 25 (v. f. 610 — 633), qvod esse 

 canticum nemo, credo, non vidit, qvi id genus carmina in Terentio qvaesivit: 

 etenim argumentum hujus soliloqvii non minus, qvam metrum valde varium, 

 ex trochaicis, iambicis, choriambicis versibus compositum, naturae cantici plane 

 congruit. Argumentum vero qvia modo qvestus, in qvos sese profundit ju- 

 venis falso de perfidia suspectus, modo narrationem sermonis cum Canthara 

 de bis rebus habiti, modo deliberationem, qvid in re trépida agendum sit, 

 exponit, non poenitebit breviter dixisse hoc qvoqve exemplum censeri posse 



ILJBRASÎY I 



