38 Edüabdüs a Beunér. 



cantici mutatis modis. Aliud canticum a Wolffio recte observatum continetur 

 act. 5:i scena 1 (ex vera actimm distributione Fleckeiseni *), vulgo ejusdem 

 actus sc. 4, — v. f. 855 — 881), trocbaicis septenariis ad canendum aptis 

 constante tota; in qva Demea, senex parcus et severus, vitae rationes, sibi 

 adhuc tarn praeclaras visas, parum tarnen prospère institutas et novas jam 

 sibi in ipsa senectute periclitandas esse edisserit, cantico banc poenitentiam 

 confiteri eo magis putandus, qvod in bac consiliorum ejus mutatione cardo 

 qvidam fabulae vertitur. Non aeqve aperta indicia, ac qvibus baec cantica 

 insignia sunt, id babet, qvod Wolffius tribuit Sannioni in act. 2:i sc. l:a vel 

 potius 2:a (in v. f. 196 — 208), qvod etiam, sicut omnia superiora, agnovit 

 Benfejus; verum tarnen qvae leno, solus in scena relictus, conqveritur de in- 

 juriis sibi illatis, dum eas, modo argentum accipiat, concoqvere vult, sed, ar- 

 gentum ut sibi detur, misère metuit, ea, velocibus septenariis trocbaicis ex- 

 pressa, tarn sunt, si verba spectamus, pantomimicae actioni apta, ut hoc soli- 

 loqvium nos qvoqve fidenter in numéro canticorum repositum velimus. Nam 

 praeceptum Grysari (p. 370), ne qvis attribuât cantica nisi iis personis, qvae 

 locum admodum conspicuum in rebus fabulae gerendis tenent, parum confir- 

 matur apud Terentium; veluti uni tantum personne de iis, qvas in Adelpbis 

 primarum, secundarum tertiarumqve partium habitas esse Donatus narrat **), 

 suum est ex hujus comoediae canticis. His ejus qvattuor qvintum accedit, 

 de qvo nihil attulit Wolffius, sed Benefeji annotatiuncula ad eum locum verbo 

 monet canticum esse. Et id produnt praeter ea signa, qvae canticorum sunt 

 omnium communia neqve huic desunt, qvaedam, qvae observentur, digna. 

 Ctesiphonem enim, qvi hoc agit canticum, Syrus, qvi est in proscenio cum 

 Sannione, venientem videns (v. f. 252), laetum esse de amica dicit et vide- 

 licet e gestu ejus colligit. Ut igitur adolescens jam, dum in scenam intrat, 

 in gesticulando versatur, ita ibi, ut fit in canticis, oculis cernit neminem, sed 

 animi sensa sibi soli interpretatur, donec Syrus nomen ejus exclamât. Argu- 

 mentum autem versuum et ipsi versus cantico bene conveniunt. Neqve ob- 

 stat hoc loco brevitas, sicut in aliis qvibusdam soliloqviis apud Terentium. 

 Hie enim poeta, qvod saepius monendi causa erit, perbrevi interdum cantico 



*) Cftr. Kayserus in eommentariis Academiae litteraruin Bavariensis. qvi inscribuntur 

 Geleh'te Anzeigen, tom. 47 p. 283. 



**) In hac primae parles sunt, ut qvidam putant. Demeae: ut qvidam, Syri. Qvod si 

 est, ut primas Syrus habeat, secundae Demeae erunt, terliac Micionis, et sie deinceps. Qvam- 

 qvam etiam sunt, qvi putant primas Micioni dandas, secundas Syro, tertias Demeae. — Syri 

 nuUum canticum est; qvale esse non potest propter summam brevitatem soliloqvium in qvin- 

 qve versibus 587 — 591. 



