Qüaestiones Terentianae. 39 



utitur, si in vicinia aliud collocavit; neqve hoc Clitiphonis nisi una scena 

 haucl longa disjunctum est a Sannionis eantico versnum item pauciorum. Com- 

 prehenditur act. 2:i sc. 4:ae (vulgo 3:ae) versibus 1 — 6 (v. f. 254 — 259): 



Abs quiuis homine, quômst opus, heneficium acdpere gaüdeas: 



Veru?n énim uero iä demùm iiiuat, si quem aéquomst facere is béne facit. 



O fräter fräter, quid ego nunc te laûdem? satis cerfô scio: 



Numquam ita magnißce quicquam dicam, id uirtus quin superét tua. 



Itaque imam hanc rem me habere praeter älios praecipuam ârbitror, 



Fratrem hômini nemini esse primarum àrtium magis principem. 



Ratione habita eoium, qvae de tibiis affereuda sunt, animadverti volumus in 

 hac laeti hominis declaratione animi grati illam „seriam gravitatem", qvam 

 Donati praefatio nominat, non licentiam ullam jocularem inesse. — Itaqve 

 qvinqve cantica huic fabulae sunt, ex iisqve sno qvisqve actuum 3, 4, 5 in- 

 structus est, duobus autem brevioribus actus 2: primus, qvi protasiu fabulae 

 continet, nullum habet. Omni enim probabilitatis specie caret, qvod Wolffius 

 in ipsa prima scena fabulae, exceptis versibus duobus primis et qvattuor ul- 

 timis, canticum longissimum ascribit Micioni seni, qvi, ut iambicis senariis 

 utitur, a cantico, nisi si qvando in metri varietate singuli aliis versibus in- 

 termiscentur *), et in Terentio et in Plauto alienissimis, ita tam loqvitur se- 

 cum sedate et seniliter, ut neqve carminis ullum vestigium in dicendi genere 

 deprehendatur, nec uUus locus fuerit motui gestuiqve illi in canticis vigenti, 

 qvi, ut actio a vocis cantu separaretur, effecerat. — At hic qvaerat aliqvis, 

 num forte non cantica habenda sint ea aut qvaedam eorum, ad qvae id no- 

 men a nobis qvoqve delatum est, sed diverbia ad tibicinis modos recitata, 

 qvando qvidem hoc genus diverbii etiam in soliloqviis reperiri posse sumpsi- 

 mus. At vero fieri neqvit, ut ea suspicio adhaerescat ad cantica Sannionis 

 et Gretae, qvorum de hoc nihil addimus, de illo autem eas turpissimi lenonis 

 qverelas non aliter dignas existimandas esse, qvae tibiis comitibus usae sint, 

 nisi ut pantomimica ratione expressae putentur, cui qvidem rei et risui inde 

 captando materiam praeclaram obtulerunt, id qvod perspexerit, qvi rerum de- 

 scriptionem pantomimicam cogitaverit in his, qvae leno secum agit: 



Pro suprême liippiter, 

 Mimime miror qui insanire occipiunt ex ifiimia. 

 Domo me eripuit, uérberauit: me inuito abduxit meam: 



*) Exempla praebent apud Tereutium iu Adelphis canticum Aeschini, apud Plautum 

 Tyndari canticum iu Captivis (v. f. 516 — 532). 



