40 Eduardüs a Brunér. 



Hômini misero plus quingentos côlaphos infregit mihi. 



Ob malefacta haec tântidem emptam postulat sibi tradier. 



Verum enim qiiando béne promenât, fiât: siiom ins postulat. 



Âge iam cupio, modo si argentum réddat. sed ego hoc hâriolor: 



Vbi me dixerô dare tanti, testis faciet ilico, 



Véndidisse mé, de argénto sômnium: „mox: crûs redi"'. 



Id quoque possum ferre, modo si réddat, quamquam iniûriumst. 



Verum cogito id quod res est: quândo eum quaestum occéperis, 



Åccipiunda et mûssitanda iniihia adulescéntiumst. 



Séd nemo dabit: frustra cgomet mécum has rationés puto. 



Jam Aeschiai canticum, qvoci item largam copiam rerum motu corporis et 

 gestu clepiugendarum dédit, si non est canticum, nullum circumspicias tota 

 hac fabula. Neqve adjiciendum qvidqvam videtur de eo, qvod est Clitipho- 

 nis. Restât autem, qvod defensionis indigeat, illud Demeae senis. De qvo 

 sic sentio: bene id qvidem cogitatione fingi posse ad tibias ab histrione pro- 

 nuntiatum, sed etiam arti pantomimicae idoneum, et omnino in soliloqviis, 

 qvae ita se habeant, de cantico potius qvam de altero génère cogitandum vi- 

 deri, nisi si haec altera explicatio certis qvibusdam rationibus commendetur. 

 — Sed esse etiam extra cantici fines istiusmodi diverbia huic comoediae in- 

 texta locus ille praefationis ad credendum facile adducit. Qvalia in univer- 

 sum apud Terentium praecipue in principio actuum, post jam ante emissam 

 vocem tibiarum, adhibita putanda sint. In Adelphis vero bos tantum locos 

 ex conjectura indicatos volumus: breve et sollicitum colloqvium in act. 3 scen. 

 1 , qvae scena canticum Getae antecedit atqve metri génère cum eo congruit, 

 et Ctesiphonis Syriqve protervas argutias in act. 4 se. 1. 



Argumenta, de qvibus admonuimus, qvinqve canticorum eam habent „se- 

 riam gravitatem" (vid. p. 31), ut cum iis vox musicae gravis, qvae „seriam 

 comoediae dictionem" comitata esse traditur (vid. p. 6), sed tibiis Sarranis, 

 qvae in omnibus didascaliae exemplis huic comoediae tribuuntur, fuisse vel 

 propter hujus fabulae rationem cum indicio illo de tibiarum gravis soni in 

 comoediis usu comparatam putanda jam nunc videtur, omnino concinuerit. 

 Neqve aliter judicari debet de cantu tibiarum ante novos actus audito. In 

 primi priore scena Micio de filio adoptivo domum nondum a coena reverso 

 admodum sollicitus est et sua ac fratris in filiis educandis consilia diversa 

 enarrat, qvod idem argumentum ab eo in altera scena cum altercante fratre 

 Demea tractatur. In secundo actu continentur initio Sannionis, e cujus domi- 

 cilie tune ipsum psaltria vi abducta est, clamores fidem popularium implo- 



