Qvaestwnes Terentianae. 41 



rantis et deiude scenae turbulentae hanc raptionem secutae cura canticis San- 

 nionis et Ctesiphonis; in actu tertio ante Getae canticum tristis matris, qvae 

 saluti filiae timet, et eam consolantis nutricis sermo ac postea qverimoniae 

 et turbae variae. In qvarto qviclem séria et joca se excipiunt: ubi primo li- 

 centia Syri et Ctesiphonis prodit, mox autem hujus tiraor, indignatio Demeae, 

 tum vero, praeterqvam qvae ludit semper Syrus et interdum Micio jocatur, 

 séria in animis et factis omnium gravitas. Qvintus initium capit a cantico 

 illo Demeae. Haud parva est vis ridiculi in hac fabula, non solum in acti- 

 bus duobus ultimis, sed jam a principio, inest vero in rebus et personis de- 

 pictis, qvales eas lector videt esse, non in hominum ipsorum mentibus aegri- 

 tudine, ira, timoré, temeritate, amore perturbatis, si a Syri animo intrepido 

 atqve lascivo et ab aeqvo et facili Micionis senis discesseris. Sicut igitur 

 cautica omnia minime jocosa sunt, sic etiam ceteroqvin tibias in rerum tur- 

 bido statu graves sonos edidisse consentaneum videtur. At Sarranas cave 

 tamen putes triste et lugubre aliqvid semper sonuisse. Q vas ad aestimandas 

 praeclarum adjumentum offert didascalia ab Angelo Majo in codice Medio- 

 lanensi reperta et Ritschelii acumine (qvamqvam non de tibiarum sonis) il- 

 lustrata Stichi Plautinae, qvam comoediam Mareipor Oppii modulatus est ti- 

 bus San'cmis totam. In cujus prima scena actus primi, in qva sorores desi- 

 derium suum maritorum jam triennium absentium expromunt (v. supra p. 26), 

 gravitatem Sarranarum usurpari potuisse non est qvod post superiora verba 

 nostra demonstretur. Sed qvomodo eaedem tibiae inter omnes actus sonum 

 fundere gravem potuerint, qvomodo iisdem certissimum canticum Pinacii (v. 

 f. 274 — 312) comitari, qvo deniqve modo in comissatione Sagarini et Stichi 

 (act. 5 se. 4, 5), ubi praesens tibicen pluries commemoratur, locum habere 

 licuerit, non percipitur, nisi si reputemus, qvam bene nostris temporibus gra- 

 vis sonus, qvem bas svecice dicimus, ad res laetas et ad maxime ridiculas, 

 velut qvae dignitatem affectatam, gloriatiouem, magniloqventiam exhibent, qva- 

 dret. Id vero si recordatus sis, nihil hac soni gravitate accommodatius fuisse 

 dixeris et incessui ac verbis Pinacii, laetissimum ob nuntium, cujus scientiam 

 soins in pectore gerat, immani atqve coelum contingente superbia capti, et 

 pompae illi comissantium. Ita omnis difficultas evauescit, neqve erit cur qvis- 

 qvam ad contrariam istam opinionem, Sarranas acuminis levitate insignes fu- 

 isse, réfugiât. Qvae tibiae qvia in Donati de comoedia commentariolo sini- 

 stris adjunguntur uec vero plane eaedem dicuntur esse (v. supra p. 18), judi- 

 candus sum Sarranis sonos praecipue magis minusve graves recte ascribere, 

 sed ita, ut copiosiores et diversarum modulationum capaciores qvam pares 

 sinistrae, qvae, qvantum e Terentii fabulis perspicitur, omnino maestum et 



6 



