46 Eduaedus a Beunék. 



esse canticum rationes, qvae Wolffium non fugerunt, metrum versibus tro- 

 chaicis et iambicis mira varietate compositum, qvotl conturbatum auimum an- 

 cillae depingit, et „oratio vehementiorem gestum postulans" trepidantis per 

 scenam mulieris, cujus gestu qvomodo etiam ad bomines, de qvibus verba 

 fiunt, denotandos, qvi verbis saepe obscurius distingvuntur, opus fuerit, intel- 

 ligi sane potest. — Canticorum numerum Wolffius auctum voluit qvinto qvo- 

 dam, qvod nuUum est. Nam sive metrum spectamus, qvod meros senarios 

 iambicos exhibet, sive orationem sedato gradu incedentem et mentem loqven- 

 tis maxime tranqvillam, neqve gaudio elatam neqve tristi uUo motu percitam, 

 cujus eam ipsam tranqvillitatem poeta opposuit furori Pytbiadis*), nihil ma- 

 gis a cantu alienum aut minus eam actionis vebementiam, qvae canticorum 

 erat, desiderans inveniri possit, qvam soliloqvium Parmenonis in v. f. 923 — 

 940 (act. 5 se. 4). Ab aliis qvibusdam liominum secum loqventium sermo- 

 nibus rectissime Wolffius naturam cantici abjudicat. Cantica igitur sunt bu- 

 jus fabulae qvattuor, eaqve satis concinne distributa, duo, qvae proxime inter 

 se absunt, in actu secundo et item duo vicina in qvarto. 



Paucis respondeatur roganti, si qvis erit, potiusne forsitan in his, ut 

 etiam nobis visa sunt, canticis alterum, qvod nos agnovimus, soliloqvii ad 

 tibias prolati genus lateat. Plane idem, qvod paulo ante (p. 39) de Sannio- 

 nis in Adelpbis cantico dictum est, de Doriadis respondemus: etenim ne mente 

 qvidem comprchendi ulla potest ratio, qvare bujus aucillae hic sermo tibia- 

 rum amplo comitatu celebratus sit, nisi ea, ut locus daretur rerum repraesen- 

 tationi pantomimicae, eiqve ad risum movendum hoc qvoqve loco peridoneae. 

 Ceterum super canticis Eunuchi, qvalia in bac fabula „saepe" et qvidem 

 „mutatis modis exhibita" esse praefatio docet, eadem, qvae de Aeschini et 

 Demeae diximus p. 40, repetere jam sufficiat. Hoc tamen praeterea addimus: 

 dum in cantico Gnathonis et in priore Chaereae hi tralaticio canticum agen- 

 tium more tam surdos et caecos se praebent, ut neqve verba, qvae a prae- 

 sentibus interponuutur, audiant neqve homiues videant ante canticum ad finem 

 perductum, posterius Chaereae non habet ullum diverbium interjectum, sed 

 tali modo antecedentibus annexum est, ut hic locus non minorem caecitatem 

 surditatemqve illam ostendat. Non tam ut id eluceat, qvam ut exemplum, 

 sicut nobis qvidem videtur, haud dubium diverbii extra canticorum terminos 

 ad tibias pronuntiati, nunc afferamus, versus fabulae 539—548 (scenam 1 

 act. 4) hic subjicimus: 



*) Itaqve liaec, ut primum eiim aspicit, indignabuiula exclamât: J'ide, ut oiiosus i/, si 

 dis placet (v. 919). 



