Qvaestioiies Terentîanae. 47 



fferi aliquot adulescéntuli coimus in Piraéo, 



In hùnc diem ut de sùmbolis essémus. Chaeream ei rei 



Praefécimus: dati ânidi: locus, témpus constitûtumst. 



Praetériit tempus: quo in loco dictùmst, parati nil est. 



Homo ipse nusquamst: néque scio quid dicam mit quid coniédetn. 



Nunc mi hôc negoti céleri dedére, ut illum quaéram, 



Idque ddeo uisam, si domist. quis nam Une ab Thaïde exil? 



Is est an non est? Ipsus est. quid hoc hominis? quid hoc ornâlist? 



Quid illùd malisl? nequeô salis mirâri neque conicere: 



Nisi, quidquid est, procul hinc lubel prius quid sit sciscitâri. 



Verba sunt Antiphonis adolescentis. Ipsa multas ob causas canticum haberi 

 non possunt, ut qvod is, cujus sunt, se ibi non solum esse jam incle a versu 

 7 soit, de mira ejus specie, qvem contuetur, loqvens, cum hic e contrario, 

 etsi caute omnia circumspectat *), alterum non conspicatur, in gesticulando 

 jam occupatus, canticum acturus. Sed hoc canticum orationem Antiphonis 

 excipit, et tibiae actui e nostra explicatione novo praecinuerant, et ab Anti- 

 phone septenarii veloces atqve canori pronuntiati sunt. Ad hos igitur vocem 

 tibiarum intermissam tacuisse non est verisimile. Ac brevitas illa cantici octo 

 versuum etiam hinc declaratur: nimirum satis diu tarnen tibiae sonuerunt. — 

 Plura huic comoediae ad tibias modulata diverbia esse praefatio fabulae indi- 

 cat, et verba mendosa: Diverbia mulla saepe pronunliata sunt, qvae sic cor- 

 reximus, ut modulata pro mulla scribendum putarimus, non de iis diverbiis 

 solis, qvae intra vel juxta cantica sunt, dicta esse videntur, qvia ante men- 

 tionem canticorum, qvae post fit, allata sunt, nisi etiam hic ordo verborum 

 mendosus est. Sed etsi conjectari nonnihil potest de prima scena actuum 2 

 et 3 et de ultima actus 4, tamen manum jam, ut ajunt, de tabula! 



Nunc de tibiis. Est hoc inter argumenta Boeckhii, qvibus dextras acute 

 ac laete et sinistras graviter sonuisse disputât, qvod Eunuchus, comoedia 

 maxime jocularis, cui codices Terentiani duas dextras attribuunt, maxime hi- 

 lares tibias reqvisiverit (1. c. p. 168). Qvo nihil verius. Boeckhium Kohlius 

 seqvitur et Donatum, cujus praefatio tibiis dextra et siuistra banc fabulam 

 actam esse pro certo affirmât, erroris accusât (p. 33 sq., 54 sq.). Wilmann- 

 sius, cui dextrae tibiae graves et sinistrae acutae, hilares, jocosae videntur, 

 propterea non potuit facere, qvin de tibiis hujus comoediae Donato potius 

 qvam didascaliae fidem tribueret (p. 44 sqq.). Dziatzkius e contrario libris 



*) Hic versus cantici primus est: 



Nùmquis hic est? némost. numquis hinc me segidlnr? nemo homosl. 



