54 Eduaedüs a Beunée. 



Antipho et Phaedria, qvi stant in pulpito, verba Getae advenientis aut nihil 

 audiunt (vid. v. 6 et 7) aut parum (v. 14 et 16); nam primo tantum gestum 

 ejus veliementem interpretantur et postea imperfecto modo auribus verba ex- 

 cipiunt, qvae a principio spectatoribus clare sonuerint necesse est. Qvomodo 

 illud fingi poterat verisimiliter? Primum sic, opinor: procul servus in magna 

 sceua tum currentem, tum subsistentem gestumqve agentem se ostendebat, 

 Magnitudo autem scenae theatri Romani qvae fuerit jam Terentii temporibus, 

 in hac ipsa parte hujus fabulae satis arguitur; nam Demipho senex, qvi paulo 

 post, ad V. f. 215, in conspectum venit colloqventibus Getae et Antiplioni et 

 Phaedriae ambulans m ultima platea, non ante in pulpitum ascendisse indi- 

 catur qvam ad v. 231*). Jam porro qvo tandem modo cum satis magna 

 veri specie adolescentes, dum Geta appropinqvat, ea, qvae spectatores auri- 

 bus percipiebant, suis non accipientes induci potuerunt? Et qvomodo specta- 

 tores, ad qvos omnis sermo e proscenio emitti solebat, haec eadem verba ex 

 ultima scena, si in ea dicta essent, exaudivissent? Non ibi sunt pronuntiata 

 ab histrioue, verum hujus loco, in gestu occupati, cantor ea ad tibicinis mo- 

 dos cecinit. Ita demum intelligitur non audire juveues fingi potuisse, ad pro- 

 cul gesticulantem histrionem converses, spectatoribus clare audientibus. Ita- 

 qve hoc est canticum. Oui simillimum illud est, qvod supra ex Adelphis, 

 cujus fabulae primum est, attuliraus, qvod dum se canere simulât servus e lon- 

 ginqvo adveniens, nihil satis audiunt Sostrata et Canthara: qvare id canticum 

 esse jam novum testimonium accessit. Hoc autem in Phormione primum qvas 

 etiam intextas habet diverbii partes, eas qvoqve ad tibias pronuntiatas esse 

 satis evidens fit ad v. 7, intra qvem postqvam decantatus fuit nuntius terri- 

 bilis: enis adest! et astiterat in horrenda timoris specie defixus Geta, vix 

 tibiis conticescendi spatium datum est, versu nondum finito, priusqvam jam 

 Antiphoni, gestus aspectu paventi, exclamandum esset: qvid istuc maUst? Sed 

 non satis liqvido dici potest, qvem ad locum canticum continuatum sit, qvod 

 tarnen non ultra versum 15 progressum est. Brcvitas cantici autem hic qvo- 

 qve est indicio aliud mox seqvi. — Hoc qvidem Wolffius observavit, qvi in 

 Phormione duo cantica reperit. Inest in act. 2:i se. 3:ae (olim falso l:ae) 

 V. 1 — 16 (v. f. 231—246), qvi praeterea diverbium habent intermixtum; iiqve 

 etiam versus hic afferendi sunt: 



DE. Itane tandem uxôrem diixit Antipho i?iri/ssü meo? 



Née meum imperium: ac mitto imperium: non simultatém meam 



*) Hune senem canticum suum totum egisse in proscenio vel ex eo apparat, qvod dicta 

 ejus omnia audiunt, qvi occultati auscultant, Geta et Phaedria. 



