Qvaestiones Terentianae. 57 



Itaqve versus hujus fabulae 766 — 783 ad tibicinis cantum pronimtiati viden- 

 tur, praesertim cum in prîncipio novi actus positi sint. — Qvid vero sentien- 

 dum est de eo loco, ubi Geta rursus in scenam e domo herili exiit, super- 

 fundente se ejus laetitia ob res heri miuoris subito felices factas, praesenti- 

 bus, sed ab eo non aspectis Antiphone ipso et Phormione? Cantici et in- 

 terlocutiouum rhythmica modulatione expressarum simillima omnia videntur 

 in bis: 



GE. fortuna, o fors fortima, qiiântis commodikitihus, 



Quam subito meo er o Antiphoni ope uôstra hune oner astis diem! 



AN. Quid nam hic sibi tiolt? GE. nâsque amicos eius exoner astis metu! 

 Séd ego nunc mihi césso, qui non ûmerum hune onero pdllio 



'■ Åtque hominem proper o inuenire, ut haéc quae eontigermt sciât. 



AN. Nûm tu intellegis, hic quid narr ett PH. Nüm tu? AN. Nil. PH. 



Tantündcm ego. 



At tanta hujus loci est brevitas, ut de cantico non possit cogitari, nisi accé- 

 dant, qvae rem firment. Illud continuo seqvitur: 



GE. Ad lenonem hinc ire per gam: ibi nüne smit. AN. Ileus, Geta. GE. 



Em tibi. 

 Nüm miriun aut nouömst reuocari, eûrsum quom institeris? AN. Geta. 

 GE. Pérgit herde: nûmquam tu odio tuô me uinces. AN. Nån månes? 

 GE. Vàpula. AN. Id c^uidem tibi iam fiet, tiisi resistis, uérbero. 

 GE. Fdmiliariôrem oportet ésse htine: mhiitatûr maJum. 



Audit Geta vocantem, sed rétro respicere non curat, alieuum aliqvem sibi 

 currenti ilhxdere putans *), subsistens tarnen interdum, ut verba gestu expri- 

 mat. Sed tandem se convertit et herum procul visum (hune vero eum se- 

 qventem cogitemus) agnoscit et advocat, et sibi occurrunt ambo; qvo pertinet 

 hic versus: 



GE. Séd isne est quem quaero an non? ipsust: côngredere actufüm. AN. 



Quid est? 



Longe in magna scena servum se proripuisse, anteqvam oculos retorqveret, 

 intelligi debet; qvam ob rem de eo admoneutes, qvod nuper ad canticum pri- 

 mum hujus fabulae notavimus, hoc qvoqve ejusdem Getae canticum esse con- 

 tendimus. Nam qvod servus, dum currit, vocem alterius exaudit, id notioni 



*) Benfejus annotavit ad h. 1.: Sclaven, welche eilig wohin liefen, durch Rufen zu 

 vexiren scheint eine neckische Sitte der Griechischen Jugend gewesen zu seyn. 



8 



