58 Eduardus a Brunér. 



cantici adversari non vicletur, qvandoqvidem hos esse inanes clamores pueri 

 de via alicujus sibi persvadet Geta et secum magis qvam cum altero, qvem 

 non videt, loqvens stomachatur. Sed sejungimus versum proximum a can- 

 tico, cujus ita et iuterlocutionum fiunt versus 1 — Il scen. 6:ae act. 5:i (v. f. 

 841 — 851). — Et breve tamen hoc canticum est. Verum totam, qvae deinde 

 in ea scena affertur, narrationem Getae et verba audientium, qvoad solus re- 

 linqvitur Phormio, ad tibias pronuntiata esse suspicamur. Qvid, qvod etiam 

 perpaulo aute idem canticum tibiae forsitan cecinerint in soliloqviis Antipho- 

 nis et Phormionis (v. f. 820—828 et 829—832), qvae non esse cantica, qvod 

 actioni pautomimicae occasionem nullam dederunt, pro certo affirmamus. — 

 Porro tibiarum cantus neqve abfuisse videtur a coUoqvio Antiphouis et Phae- 

 driae metri varietate et affectus vi conspicuo in v. f. 153 — 178 (act. 2:i 

 scena 1 , qvam prius canticum Getae subseqvitur), neqve a Phormionis et Ge- 

 tae diverbio in v. f. 315 — 347 (act. 3:ii se. 1), qvo loco audacem et soUer- 

 tem lentitudinem suam spectatoribus primum in conspectum dédit Phormio 

 parasitus, persona partium primarum, cui nuUum canticum est. Hoc brevi- 

 ter, ut de hujuscemodi diverbiis dicere soleo, indicavi, probaturos tamen esse 

 non despero, qvi locos consideraverint. — Sed nondum reqviescere nos sinit 

 canticorum in bac comoedia et diverbiorum modulatorum qvaestio. Utrius 

 generis (an fortasse neutrius) hoc Antiphonis secum colloqveutis esset (v, f. 

 465 — 470, act. 3:ii se. 4:ae v. 1—6), difficile dictu nobis visum est: 



Énim uero, Antiphô, miiltimodis cum istoc animo es uituperandus : 

 Itane te hinc ahlsse et uitam tudm tutandam aliis dédisse! 

 Alios tuam rem crédidisti magis quam tete animum àdiiorsuros? 

 Nam ût ut erant alia, Uli certe, quaé nunc tibi domist, considères, 

 Nefßiid propter tuåm fidem decépta poteretûr mali: 

 Qiioius nunc miserae spés opesque sunt in te uno omnés sitae. 



Geta, qvi ante in scena est, prospicit et versu superiore nuntiat introitum 

 in scenam Antiphonis, sed sic fit saepe etiam, ubi canticum non agetur, ne- 

 qve caecitas illa, qvam diximus, canticum agentis necessario tribuenda hic 

 est Antiphon!, qvi cum Getam praesentem animadvertit, id ita declaratur (v. 

 471 sq.): 



GE. Et quldem, ère, nos iam dûdum hic te ahsentem incusamus, qui àbieris. 

 AN. Te ipsûm quaereham. 



At vero, qvemadmodum haec profecto in canticum qvadrant, sic fuit sane ge- 

 stui pautomimico locus in verbis Antiphonis, qvae cum illis Ctesiphonis in 



