60 Eduardus a Brunée. 



hic reperitur adclita explicatio, qvare, qvod fabulae attribiiitur genus tibiarum, 

 ad eam accommodatius habendum sit qvam aliud; et vero, si oui tarnen idem 

 corrector videatur non minus facile hoc loco alias tibias substituere potuisse, 

 ipse imparibus, qvas libri Calliopiani nominaut, silente de tibiis, ut ante re- 

 latum est, Bembino, Sarranas praeferens, haec opinio eo refellitur, qvod ex 

 ejus correctoris sententia Sarranae „acuminis levitate jocum in comoedia osten- 

 debant", easqve banc ob causam ille non aptas Adelphorum canticis existima- 

 vit, ea vero cantica, qvae in Phormione sunt Getae et Demiphonis in actu 

 secundo et Sostratae in qvarto, ne qvid nunc de ceteris moneamus, a ludo 

 et joco tam longe abesse, qvam timorem et iram et maerorem, si aliqvid ha- 

 buit judicii, viderit necesse est. Sive igitur is, etsi ei Sarranae in hac co- 

 moedia non minus, qvam in altera, displicere debuerunt, tarnen nihil hoc loco 

 mutavit et in eo sibi non constitit, sive correctionem ab eodem factam dele- 

 vit dies (qvippe mutationi fidem hic non faciente ulla ratione subjecta), ab 

 ejus manu in praefationem Phormionis profectum non videtur nomen Sarrana- 

 rum. Testimouio de his tibiis fabulae hujus propriis nullum qvidem firma- 

 mentum accedit a duobus libris recognitionis Calliopianae, in qvos earum ti- 

 biarum mentionem e Donati codicibus translatam esse, recte, ut videtur, ju- 

 dicatum est (v. supra p. 52 annot. 5), sed nonnuUa et non reticenda com- 

 mendatio ex eo, qvod, dum ad unum omues Codices Calliopiani Phormionem 

 ludis Romanis actam esse tradunt, libro Bembino, auctori omnium gravissimo *), 

 inter pauca, qvae e didascalia in eo restant, ludis Megalensibus hanc comoe- 

 diam actam memoranti, cum Donato convenit, qvare ex eodem fonte, unde 

 haec res communiter petita, etiam id, qvod de tibiis apud Donatum est, deri- 

 vatum esse potest. Jam si qvaeritur, utrae tibiae — impares, qvarum mo- 

 dis „mistim joci et gravitâtes" expressa esse narrantur, qvam rem exemplum 

 in Heautontimorumeno mox ostendet, an Sarranae, qvae „sua gravitate seriam 

 comoediae dictionem" proseqvebantur et ceteroqvin in iis, qvae de Adelphis 

 disputavimus, satis descriptae sunt — canticis Phormionis potius congruisse 

 videantur, qvo pacto his bene adhiberi tibiae impares potuerint, non perspi- 

 citur, Sarranas ubiqve consentaneas fuisse perspicuum est. Etenim primum 

 canticum ab hilaritate et joco tam alienum est, ut nihil possit supra; neqve 

 aliter alterum se habet ipsum, qvamqvam diverbia ei inserta cavillationis plena 

 sunt, ut tarnen qvivis debeat arbitrari non has tarn brèves interlocutiones aliis 



*) Erratum Gepperti, qvi didascalias in codice Bembino neqve eadem manu, ac cete- 

 ras codicis partes, neqve iisdem litteris lapidariis, sed inclinatis miuusculis scriptas esse ait 

 (p. 572), correctum est post librum denuo inspectum ab aliis; eftr. Wilmannsius p. 3. 



