64 Edüakdüs a Beunér. 



mus actus ad finem perductus est, alterum eaedem tibiae commode praepara 

 venint, qvo in actu Cliniae de fide Antiphilae desperantis magnus, sed vanua. 

 pavor et ejusdem post adventum puellae laetitia inter omnia eminent. Ve 

 rum huQC post actum, cum felices amantes modo convenerunt et in aedibus 

 Chremetis coena jucunde in novum diem producitur, cum etiam in eo est ut 

 afflictus senex Menedemus nato ei restitueudo omni cura levetur, et ut An- 

 tiphila filia Chremetis esse reperiatur, cum sie ab hac parte jam in media 

 fabula tamqvam e mari procelloso in portum tranqvillum navigatur, nonne 

 tam laetas rerum mutationes iuter actum alterum et tertium mutatis tibiis et 

 duarum dextrarum dextris ominibus indicari decuit? Sed eaedem tibiae, cum 

 semel successissent, in reliqva fabula, id qvod didascalia docet, canere per- 

 rexerunt. Et qvidui perrexerint? Qvae sunt ibi infortunia, qvorum causa 

 inter actus retineri non potuerint? Videamus, qvomodo res se habeant Cliti- 

 pbonis, Chremetis, Syri. Hujus postqvam doli jam antea prospero successu 

 nexi sunt, nunc novi coutinenter nectuntur. Induxerat in domum heri ami- 

 cam Clitiphonis Bacchidem, cujus is aspectu et sermone coram patre decepto 

 fruitur, qva mox in aedes Menedemi traducta plenissime potitus esse narra- 

 tur (act. 5 sc. 1 v. 29 sqq.). Haec lascivia, sicut ea, qvam in Eunucho item 

 duae dextrae tibiae celebraverunt, haud dubie olim non visa est nisi perridi- 

 cula. Intendit Syrus etiam fallacias, qvibus argentum Clitipho, qvod Bacchidi 

 det, accipiat. Accipit a patre, qvi paulo post cognoscit se turpiter delusum 

 neqve esse Bacchidem amicam Cliniae. Qvid seqvitur? Senex vehementer ille 

 qvidem irascitur et minatur, qvemadmodum idem antea uxori, qvod dicto audi- 

 ens sibi non fuisset, paulisper succeuset; ac poenam subit justissimam brevi 

 timoré, ne expellatur et exheredetur, impudens filius; huic vero mox, depre- 

 cantibus pro eo matre et Menedemo, uxorem se ducturum promittenti datur 

 venia, atqve ignoscitur etiam Syro non punito, qvi numqvam animum despon- 

 derat. Num igitur hae irae et minae, num hi timorés, qvi tam cito evane- 

 scunt, efficere debuerunt, ne tibiae inter actus sonos laetos ederent? Intelli- 

 gant ii, qvi dextras tibias tristes interpretantur, qvam valde erraverint, et 

 qvantum eos consilium poetae et hujus comoediae ratio fefellerit *). Superest 

 autem, ut de cantico posteriore loqvamur, qvod nuper Wilmannsius (p. 42) 

 contra Boeckhium testari tibias dextras graviter, triste, maeste, non contra 



n 



*) Boeckhii de musica hujus fabulae verba (p. 168) afferre Juvat: Der Heautontimoru- 

 menos, der anfangs natürlich 7veniger lustig ist, hatte vornenherein die Musik imparium tibi- 

 arum, welche aus Discant und Bass zusammengesetzt ist; hernach nird er mit duabus dex- 

 tris fortgesetzt. Also die glückliche Katastrophe sollte mit traurigem Tönen begleitet worden 

 seyn, als der Anfang? Unmöglich! Dextrae müssen höhere Töne haben. 



