Qvaestiones Terentianae. 67 



modis rausicis hujusce comoediae, haec fuerunt: Modos fecit Flaccus Claudi. 

 Tibiis paribus tota. (Graeca Menandru). 



lu Andria duo cantica clarissimis indiciis perfacile agnoscuntur, nec plura 

 esse putat Wolffius, eademqve Beufejus qvoqve et Grysarus commemoraut. 

 Eorum prius, metro valde varie iambico et trocliaico conspicuum, qvod agit 

 Pamphilus, juvenis curis amoris gravibus afflictus, iu se coutiuent act. 2:i se. 

 4:ae (ut recte disposuit Fleckeisenus, — ex vetere ratioue act. l:i se. 5:ae) 

 versus 1 — 29 (v. f. 236 — 264), in qvibus est etiam diverbium qvater immix- 

 tum Mysidis ancillae, qvae cum qvartum secum loqvi coepit in posteriore 

 parte versus 29, porro verba facere pergit, donec post v. 31 tandem audi- 

 tam et visam juvenis affatur. De qvo cantico illud monendum est, post se- 

 cundum et tertium diverbium modos ipsius cantici fortasse una cum argu- 

 mento et metro mutâtes esse, diverbia autem omnia cum membris cantici tam 

 prope connexa esse (cfr. inprimis v. 16), ut etiam liaec diverbia ad tibias 

 modulata fuisse intelligatur; neqve prius illae siluisse videntur qvam ad v. 

 32. Alterum liorum canticorum *), e versibus dactylicis, creticis, bacebiacis 

 aliorumqve varietate compositum, qvod Charini adolescentis qverelas amato- 

 rias sine uUa interlocutione proponit, comprehenditur act. 4:i se. l:ae versi- 

 bus 1 — 17 (v. f. 625 — 641). Jam qvia liaec ambo cantica summam despera- 

 tionem animi, maestitiam indignationemqve exprimunt, et modi musici eorum 

 ab omni hilaritate longe abfuerint necesse est, idcirco tibiae pares sinistrae 

 utriqve convenerunt. Verum nuUi igitur bujus fabulae cantico pares dextrae, 

 nisi numerus canticorum major fuit. Qvae plura esse significat Donatus, si 

 qvid momenti ejus voci tribuitur,, banc comoediam „diverbiis et canticis le- 

 pide distbictum^^ dicentis. Atqve insuper uuum bujus generis Carmen, vivi- 

 dis octonariis iambicis constans, verba Davi acriter incitato animo secum con- 

 sultantis in act. 2:i se. 2:ae (vulgo act. l:i se. 3:ae) v. 1 — 9 (v. f. 206 — 

 214), animadvertit Grysarus (p. 369) et jam ante eum Beufejus (ad locum 

 Terentii). Recte agnitum est; sed ne hoc qvidem canticum — de qvo com- 

 meutarius Donati: „Hic brevis et comica deliberatio est, magna exspectatione 

 populum rerum imminentium commotura, metu et cura aestuantis Davi consi- 

 deratione proposita" — eam habet vim ridiculi, ne dicam eam hilaritatem, ut, 

 solum per se spectatum, tibiis dextris satis respondisse dicendum sit. Est 

 etiam brevius, mox transiens in sermonem cantui minime aptum, qvem pede- 

 stribus senariis Davus secum perseqvitur (v. 215 — 227). Itaqve vere mihi 

 videor sic sentire, hoc brevi cantico coutinuari aliud ejusdem Davi, qvi, cum 



In hoc Grysarus triplicis modorum varietatis locos agnovit et signavit p. 374 sq. 



