68 Eduaedüs a Bkunék. 



primum ex aedibus exiit domini, qvem foris astantem non conspicit, metro 

 coucitato et variato, ut cantico accommodatum sit, sensa animi enuntiat, in- 

 terloqvente semel — ut apparet, ad tibias — Simone. Versus hue pertinen- 

 tes (4 — 12 se. 1 act. 2, ante correctionem Fleekeiseni se. 2 aet. 1, — v. f. 

 175—183) hi sunt: 



DA. Miräbar, hoc si sic ahiret: et eri semper lénitas 

 Verébar, qiiorsum eudderet: 



Qui pôstquam audierat, non datum iri filio uxorém suo, 

 Nùmqiumi quoiquam nôstrum uerbum fécit neque id aegré tulit. 



SI. M nunc faciet, néque, ui opinor, sine tuo magno malo. 



DA. Id uôluit, nos sic née opinantis dûci falso gaûdio, 

 Sperântis iam amotô metu, interea ôscitantis öpprimi, 

 Vt ne esset spatium côgitandi ad disturbandas nuptias: 

 Astâte! SI. Carmiféx quae loquittir? DA. Érus est, neque prouideram. 



In astute, qvam exelamationem „et gestu et vultu servili et cum agitatione 

 capitis" prolatam esse Donatus narrat, elarissimo cum sono tibias contieuisse 

 et reliqva ejusdem versus sine tibiis pronuntiata esse iutelligi potest. Hi 

 versus, qvibus Davus, servus versutus et callidus, secundas, ut Donatus di- 

 cit, in fabula partes tenens, primas tenente Simone, tertias Chremete, pri- 

 mum „insinuatur speetatoribus, multa gesturus" (verba sunt Donati), paucio- 

 res tamen viderentur, qvam qvos canticum esse putaremus, nisi post coUo- 

 qvium Simonis et Davi facetum née ita longum a servo, solo relicto, eonti- 

 nuaretur. Nunc vero qvi considérât actum seeundum distinctum sic esse: 

 versus 172 — 174 diverbium, 175 — 183 canticum cum diverbio, 183—205 di- 

 verbium, 206—214 canticum, 215 — 235 diverbium, 236—266 canticum cum 

 diverbio, 267 — 300 diverbium, recordari debet illud Donati de hac comoedia: 

 „diverbiis et canticis lapide distincta est". Jam qvaerimus: cum primo in sce- 

 nam introitu et cum primis meditationibus veteratoris audacis, qvi dolos in hac 

 fabula componit, nonne acute sonans alacritas tibiarum dextrarum congruisse 

 videatur. Congruit sane, neqve cum eo tantum soliloqvio, qvod attulimus, qvo 

 astutum senem liaud levior astutia velut ad eertamen provocat, verum etiam 

 cum hoc altero servi, firmiter resistere decernentis neqve sibi diffidentis: 



Enim uéro, Daue, nil locist segnitiae neque socôrdiae, 

 Quantum intetlexi modo senis senténtiam de nüptiis: 



et qvae sunt reliqva. Atqve his rebus cum iis, qvas ex Heautontimorumeno 

 protulimus, cujus fabulae fallaciarum architeeto Syro summa cum Davo simili- 



