Qvaestiones Terentianae. 69 



tudo est, comparatis omnino videre licet moris fuisse, ut consiliis callidis et 

 impavidis servorum, unde magnam partem vis comica fabularum pependit, 

 tibiae pares dextrae comités darentur. — Cantica adliuc enumerata nobis 

 qvidem videntur nihil habere dubitationis. Minus fortasse certa qvaedam 

 alia lectoribus videbuntur. Qvo pertinet hoc initium scenae 2 actus 3 (v. f. 

 338 sqq.): 



DA. Di honi, boni quid porto! sed tibi imieniam Pämphihim, 



Vt metum in quo nunc est adimam atque éxpJeam animum gaûdio? 



CH. Laétus est nesciô quid. PA. Nil est: nun dum haec resciuit mala. 



DA. Quem égo nunc credo, si iam audicrit sibi paratas nuptias, 



CH. Aiidin tu illum? DA. töto me oppido éxanbnatum quaérere. 



Séd tibi quaeram aut quo nunc primiim inténdam? CH. Cessas dd- 



loqui? 



DA. Häbeo. PA. Baue, adés, résiste. DA. Quis homost, qui me . .? o 



Pâmphile, 

 Te ipsum quaero. eugaé Charine: ambo opportune: nös uolo. 



Davus, domum recurrens, se jam omni molestia animum Pamphili liberare 

 posse nuntiat, ille autem, etsi procul advenientem jam ante vidit (cfr. v. 335), 

 verba ejus exaudire non magis potest, qvam Charinus, dum hic laeti qvid 

 evenisse modo e gestu servi conjectat (v. 340); ac tum demum, cum propius 

 Davus venit, — cujus orationi ut in media sententia sermo alienus interjici- 

 atur, eo fit, qvod servus nunc cursum perseqvitur, nunc subsistit et verba 

 facit vel potius loqventem gestu agit, — se aliqvid audire significat Chari- 

 nus (v. 342). Haec simillima sunt eorum, qvae supra (p. 54 et 57) in canti- 

 cis primis Phormionis (v. f. 179—192) et Adelphorum (v. f. 299—319) et 

 in qvinto Phormionis (v. f. 841 — 851) indicavimus, in qvibus cantici signa 

 actionis génère expressa cernerentur. Atqve illa argumentatio hoc loco idem 

 valet; sed tamen summa eorum, qvae secum agit Davus, brevitas obstare vi- 

 deretur, qvominus ea pro cantico haberentur, praesertim cum admodum vici- 

 num in eodem actu tertio aliud canticum non sit, nisi hujus brevitatis aliam 

 qvandam rationem, qvalem etiam in superioribus agnovimus, eadem scena, ut 

 putamus, redderet. Fuerit enim — sic opinamur — canticum versuum per- 

 paucorum, modo ne his tantum versibus ejus cantus tibiarum ea in parte fa- 

 bulae affuerit. Ac minime absurdum est conjicere tibias etiam cecinisse per 

 reliqvam partem hujus scenae, in qva colloqvium duorum adolescentium et 

 servi, qvod paucos cantici versus seqvitur, incitata animorum alacritate et 

 vi mimica sermonis ab alia persona ad aliam post breviter dicta saepe transr 



