70 EdüardüS a Beunée. 



euntis acleo excellit*), ut actionem clesicleraverit maxime agitatam, cui tibiae 

 apte intervenerint. Et, qvod simul observetur, in scena superiore, qvae prima 

 ejus actus est et propterea tibiarum cantum, si non intra se, at proxime ta- 

 men ante se habuit, eidem metro e trocliaicis septenariis coustanti iambico- 

 rum trochaicorumqve versuum mixta varietas praecedit et concitatus sermo 

 est. Harum igitur rerum ratione habita canticum breve cum insertis diver- 

 biis modulatis in sex illis versibus scen. 2:ae act. 3:ii, qvi sunt totius fabu- 

 lae 33S — 343, contineri judicaverim. — Cui cantico atqve item toti eidem 

 scenae ut profecto tibiarum parium dextrarum alacritas, praesertim mutatis 

 interdum modis variata, ita tristis sinistrarum gravitas iis convenit canticis, 

 qvae in ultima ejusdem actus parte esse putaverim. Pamphilus initio scenae 

 postremae intrat desperatione rerum suarum captus et ira in Davum, cujus 

 consilium secutus invisas sibi nuptias non prohibuerit, verum accelerarit, et 

 secum qveritur, minatur deliberatqve, dum Davum qvaerit, qvi, sibi timens et 

 se occultans, verbis Pamphili dolore interruptis sua ter interponit, donec in 

 oculos adolescentis incurrit. Sunt haec qvoqve cantici et cum cantico mixti 

 diverbii modulati persimilia, atqve talis comoediae pars omnibus numeris justa 

 videntur, sive motus animorum graviores et gestus eam, qvam fuisse appa- 

 ret, vehementiam, sive metrum horum novem versuum, qvod e trochaicis octo- 

 nariis et septenario et iambicis octonariis compositum est, spectamus. Hune 

 locum (versus f. 607—615) proxime antegreditur scena, in qva Davus, abitu 

 Simonis solus factus, inde ab exclamatione Nidhis simi, qvae abeuntis lieri 

 in eodem versu verba excipit, qvantum se astutiae, qvae tam male ceciderit, 

 nunc poeniteat, ita confitetur: 



NûUiis sum! 



Quid caûsaest, quin hinc in pistrinum récta proficiscàr uia? 



Nil est preci loci relictum: iâtn perhirbavi ôtnnia. 



Ermi fefelli: in nuptias coniéci erilem filiiim; 



Feci hôdie ut fièrent, insperante hoc àtque inuito Pàmphilo. 



Hem astûtias: quod si quiessem, nil euenissét mali. 



Qvos versus conseqvuntur duo, in qvibus se Pamphilum venientem videre et 

 timere Davus dicit, qvi qvidem, adventum novae personae nuntiantes, extra 

 fines cantici, qvale tantum is, qvi solus secum esse sibi videtur, peragit, po- 

 nendi sunt. In illis vero paucis versibus scenae paenultimae actus 3:ii, qvi 

 totius fabulae sunt versus 599 (a parte extrema) — 6Ü4, canticum, qvamvis 



*) Benfejus ad hanc scenam annotavit: Diese Scène ist /ost ganz für gute Mimen ein- 

 gelegt. 



