80 Eduardus a Brunék. 



Mi Chrêmes, peccdvi, fateor: vincor. nunc hoc ie ôhsecro, 

 Qvândo tiios est dfiimus natu gràvior, ignoscéntior, 

 Ut meae stultitiae in justitia tuâ sit aliqvid praésidi. 



Versus ille, de qvo agitiir, qvi et in libris MSS. sic est*) et vulgo eodem 

 modo editus, — nisi qvod qvanto librorum Fleckeisenus in qvando Erasmo 

 duce mutavit, — qvin nonnullis tarnen displiceret, fieri non potuit: qvem, a 

 Guyeto totum tamqvam spurium damnatum, Bentlejus nimia audacia ita re- 

 fiuxit: Qvanto tu me es ânnis gravior, tdnto es ignoscéntior (ubi posterius 

 es imperativum esse vult). Jure autem cum Bentlejo qvaeratur, num possit 

 latine dici animus natu gravior pro eo qvod est aetate gravior, tum vero, 

 num ingenium senile adeo in universum placabile sit, ut ipsa aetas ignoscen- 

 tiores homines faciat, non potius per se, si nihil accédât, eos reddat morosi- 

 ores, difficiliores, iracundiores. Editores qvidam post Bentlejum parum con- 

 siderate contulerunt et Horatii C. III. 14. 25 sq.: Lenit atbescens animos 

 capillos Litiimi et rixae cupidos protervae, qvi versus de rixis aemulatione 

 amatoria excitatis scripti nihil cum hoc loco commune habent, et Ovid. Trist. 

 III. 6 (5). 31: Qvo qvisqve est major, mugis est placabilis «r«^;, ubi Ovidius 

 versum Terentianum fortasse recordatus esse et Ruhnkenio videtur et Wester- 

 hovio, etsi non aetati provectiori, qvam illi in animo habuerunt, sed naturae 

 praedarae et magnanimae placabilitatem ascribit Ovidius (ut v. s. Et faciles 

 motus mens generosa capit atqve exempla leonis, Achillis, Alexandri magni, 

 Herculis satis superqve docent). Neqve Terentius, opinor, aliter. Nam in 

 contentioue blandissima, qvam inter se et virum suum facit uxor Chremetis, 

 qvae tum qvidem, cum pro se deprecatur, mater est filii jam matrimonio jun- 

 gendo maturi, id est, ut legum Atticarum ratio habeatur, minimum duodevi- 

 ginti annorum, non respexit in se aetatis tenerioris, verum sexus muliebris 

 imprudentiam atqve levitatem, in animo autem virili gravitatem hujus pro- 

 priam, hune animum ob id ipsum, qvod gravior, i. e. constantior, fortior, pru- 

 dentior, sit, ad ignoscendum proniorem esse addens **), et ob eam rem ob- 



*) Qvod ad illud natu gravior attinet. His verbis in libro Halensi a Brunsio typis 

 espresso praepositum est aetate; idqve vit ex interpretatione aliéna inter poetae verba recep- 

 tum est, sic certe se liabet etiam aliorum codicum in posteriore versus parte tanto sit vel 

 tanto (in margine libri Berolinensis tanto esto ignosc), unde Bothius edidit (a. 1822): Qvanto 

 ttms est animus gravior, tanto sit ignoscéntior. 



**) Rem illustrant, in nulla sexuum collatione, elegia Ovidii et illud Ciceronis de Off. 

 I. 25. 88: Nec vero aiidiendi, qvi graviter irascendimi inimicis putant idqve magnanimi et 

 fortis viri esse censebunt. Nihil enim laudabilius, nihil magno et praeclaro vira dignius placa- 

 bilitate atqve dementia. 



