82 Eduaedus a Beunér. ' 



In Adelphorum actus 3 scena 3 Demea secum dicere iufit, ut Fleckeise- 

 nus edidit: 



Dispérii: Ctesiphônem midivi filium 



Unû fuisse i?i rdptione cum Aéschino. 



Id misero restât mihi mali, si illûm potesf, 



Qvi aliqvoi reist, etiam meum ad neqvitiem addûeere. 



In libro Bembino et in aliis MSS. ultimus versus post etiam habet eum, non 

 meum. Possessivum Fleckeisenus approbavit, a Botliio inventum, qvi anno- 

 tavit: „Friget em7i, cum illum praecesserit. Raptum m a praegressa voce". 

 Qvamvis vero apte pater eum de duobus filiis, qvem fratri adoptandum non 

 dederat, meum appellare potuerit, verius tarnen, ut puto, erit eum non muta- 

 tum servare, in versu autem antécédente illum in 111 e eûm dissolvere. Mil- 

 lies apud Terentium et poetas antiqviores in ille syllabam priorem corripi 

 non est qvod gnaros moneam. 



Andriae act. 4:i se. 2:a Davum proponit in cogitationibus defixum, qvi- 

 bus consilium novum pro hero minore reperiat. Cum Pamphilus, qvi serve 

 graviter iratus non jam ei confidit, decrevit, si ita necesse foret, amore non 

 dissimulato potestati patriae aperte obviam ire et Charinum rogavit: Qvis vi- 

 deor? hic autem respondit: Miser, aeqve citqve ego; haec seqvuntur e reco- 

 gnitioue Fleckeiseui: 



DA. Consilium qvaero. PA. Fôrtïs, 

 Scio, qvôd coner e. DA. Hoc égo tibi profécto effectum réddam. 



In codd. ]\ISS. est: Scio qvid conere; de qvo verissime Bentlejus: „Plane 

 absurdum. Qvomodo enim vel Charinus vel Pamphilus praescire id posset? 

 Cur etiam et postea alter interrogat Qvid est? alter Qvid faciès? cedo: si 

 jam resciscerent?" Ipse excogitavit: Si qvid conere; qvod, Charino ab eo tri- 

 butum, adhortantis esset. Sed diffidentis et cum ironia laudantis est, qvod 

 serve dicitur, et qvidem a Pamphilo: utrumqve enim responsione Davi firma- 

 tur. Multo autem clarior, qvam cum Fleckeiseno qvid in qvod mutande, sen- 

 tentia fit et propius ad codicum scripturam acceditur sic: 



PA. Fôrtïs, 

 Scio, qvi id conere. DA. Hoc ego tibi profécto effectum réddam. 



Scio, qvod saepe iambus est (vid. Ritschelii Prolegom. Plautina p. CLXVII), 

 Pamphilo necessario tribuendum est etiam in v. 669, ibi qvoqve ironice po- 

 situm. 



