Qvaestiones Terentianae. 87 



et talem etiam Donatus invenisse videtur *), uncis inclusit Fleckeisenus (cu- 

 jus recognitionem hoc qvoqve loco redclicli), cum insiticium etiam olim Guye- 

 tus et postea Kraussius **) judicasseut. Corruptum esse cousentiuut multi, 

 ut Bentlejus, Rulmkenius, Stallbaumius; et Bentlejus qvidem jure ait, tametsi 

 non earwn modo, sed etiam amhanim ad mores referre ei placuit: „Ad qvod, 

 qvaeso, exemplum? Si dixisset: Iltijus mores ad exemplum aiterius; qvid 

 illud esset, intelligerem: sed Ambarum mores ad exemplum mera caligo est; 

 uisi, qvod sit exemplum, indices." Nam desideratur profecto nomen rei am- 

 barum propriae, sed in iis dissimilis, cujus ad exemplum Pampliilus mores 

 earum aestimaverit. Verum idem vir summus non saue probabiliter ad amus- 

 sim posuit pro ad exemplum. Geppertus alian/m pro ambarum scribi vult, 

 earum et cetera non mutans***); aliarum etiam Kaysero 1. c. p. 287 in men- 

 tem venit, et liujus pro earum; sed et Gepperti et Kayseri correctio cum 

 sensu loci pugnat; neqve enim sermo est de aliarum mulierum comparatione 

 uUa cum Philumena et Bacchide, neqve de collata cum aliis feminis Philu- 

 mena sola, ut opiuatur Kayserus, dicens: „Pamphilus halle dann das Be- 

 nehmen seiner Frau mit dem anderer Weiher verglichen. Von der Bacchis 

 kann hier keine Bede sein'': agitur vero, ut et antegressi versus et conse- 

 qventes clare docent, de coUatis inter se Bacchide et Philumena. — Si pro 

 amharum reponas amorum, tolerabilis fortasse fit sententia. Ita enim compo- 

 nerentur inter se amores meretricis, ad qvos tamen juvenis post nuptias uum- 

 qvam a pristina arnica admissus est (cfr. v. 750 sqq.), et castae conjugis, 

 qvibus Pamphilus post duos menses frui coepit (cfr. v. 393 sq.), et ex ea 

 diversitate ille tandem omnem moi'um et ingenii dissimilitudineiu intellexisse 

 diceretur. Sed praeposterus sic esset ordo narrationis, neqve ipse hac expli- 

 catione acqviesco. Mutationibus igitur aliqvanto majoribus hic versus vide- 

 tur turbatus; qvi plane eam sententiam, qvae exspectanda est, exprimit, hoc 

 modo correctus: 



Ad exemplum morum amôrem earum existumans; 

 h. e. ex malignitate et procacitate (ut Parmeno interpretabatur) Bacchidis 



*) Hoc tamen non certum est. Annotationes enim tantum exstant ad verba ad exem- 

 plum et existimans; priore illo loco haec: Qvasi ad iinaginem et collalmiem et qieciem com- 

 parationis. , 



**) In Qvaestionihus Terentianis criticis, p. 45 sq., et in Museo Rhenano a. 1853 p. 

 547. Hoc loco fatetur non ob neglectam, qvam proponit exemplum, positiouem coudemuaii 

 versum posse. 



***) „Ueber die Aussprache des Lateinischen im älteren Brama'', p. 90. 



